Nieszczęścia moié piękniéyszé...

Nieszczęścia moié piękniéyszé, niż wasze radości;

Moia głupota mądrzéysza od ichniéy mądrości...

Czému dárzysz mnie, móy Boże, tak znacznymi dary?

Bo i wiém: dla mnie nágrody, to co dla nich – kary...

Znowuś mi dáł wszechwiédzący, co náylepiéj służy!

Karcisz i surowo – wszystka dusza Tobie dłuży;

Z moiéy woléy się wyśmiewász, gardzisz zamiárunkiem;

Já razém z Tobą się śmieię, iak opity trunkiem...

Cierpiéń lądy mi nieznane odkrywám więc śmiało!

Co nie złamie, wzmocni, ieśli tylko wyjdę cało;

Iście! przyjemnością pachną niektóré cierpiénia –

Ginąć owa mi niestrászno w spokoju sumiénia...

Życié większé od miłości, a od życia – piękno.

Od miłości się odwrácam, iest mi błogo, wdziękno;

Wiém, do czégom stworzon, Boże. Za chłostę Ci dzięki!

W kwiaty się przemiénia gniłość, zákwitną i męki...