nietoperze

mój dzień

zaczyna się i kończy

o tej samej porze

film

szyty na miarę

pod kolor oczu

na długość kroków

czarnobiały

kiedy oczy patrzą tępo w sufit

z perspektywy zimnej podłogi

kolorowy jak motyl

gdy grawitacja nie działa

na roześmiane myśli

czołgając się po ziemi

nie mogę dźwignąć głowy

pod sufitem

zaczepiam zdziwione pająki

tylko reżyser

milczy

kiedy poobijana

chowam w płucach ostatnie oddechy

na potem

by kolejnego dnia

od rana

zazdrościć ciemności

nietoperzom