nieubrana mini
z zapałek budowałeś. mosty,
domy.
w nich ludzi. z kasztanów.
to my byliśmy. jak ulepieni.
między nami: jak się czujesz
albo: nie wychylaj się.
bo zawiało.
w inne drogi.
z zapałek budowałeś. mosty,
domy.
w nich ludzi. z kasztanów.
to my byliśmy. jak ulepieni.
między nami: jak się czujesz
albo: nie wychylaj się.
bo zawiało.
w inne drogi.
Komentarze (2)
Ten wiersz ma kilka warstw albo jak kto woli: drugie dno. Obie warstwy są klarowne, czytelne i obie wiąże rozczarowanie nadzieją i niespełnieniem. Prowizorka, kruchość, brak stabilnych fundamentów, zachowawczość, asekuranctwo - wszystko prowadzi do rozpadu. Smutek uderza w samo serce.
może nie tyle w serce, ile w wiarę w drugiego człowieka... dziękuję, Piliery, że wchodzisz w literki i pod literki...
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania