Niewidzialność

Gasiliście iskrę i szukaliście marności,

by na siłę zabić chęć do życia.

Byłam zlepkiem beznadziei -

beznadzieja płakała w małym pokoju,

byłam kłębkiem nerwów -

kłębek leżący na zimnej podłodze.

Byłam smutna i zniszczona

przez świat, który nie chciał mojej egzystencji.

Chciałam tylko, by ktoś mnie docenił, dostrzegł -

jednak w niej znalazłam swoją ostoję:

niewidzialność.

Ukryłam się przed okrutnym światem,

który nie chciał mnie widzieć.

To, co schowałam w głębi, to skarb.

Zbierałam go przez lata, aby dobrze go ukryć

przed natarczywymi oczami

tych, którzy wcześniej nie chcieli patrzeć.

Teraz jest tylko mój,

a w tym, że go nie widać, odnalazłam spokój,

bo tylko ja wiem, że jest.