Niewidzialny paraliż

Iść, patrzeć czy działać?

Oczyma doglądam dogmatu

dróg nieokreślonej męki,

przez które przedziera się milijony dusz.

A moje wnętrze? Okryte szalem blizn,

który rozciąga swe spojrzenie

aż do ukojenia szczytu Mont Blanc,

gdy wijący wicher obejmuje wymiar ran.

Spojrzenie widzi, spojrzenie słyszy,

chociaż załamane, zdeptane z dnem.

A usta wzdychają, choć wokół z życiem —

ostatni liść z czasem opadnie,

otuli noc, załamie dzień.