Niewolnik

Król puszczy,

dorodny, dostojny i dumny

góra mięśni skryta pod brązowym futrem

z gracją wkracza na leśną polanę

plamę słońca omija ospale

w kręgu cienia przystaje

Wiatr wtargnął nieproszony

Zagwizdał między rogami i czmychnął

wzrok żubra pędzi za nim

zaledwie po chwili uderza w palisadę

rozczarowany rozgląda się na boki

nie dostrzega nigdzie szczeliny wolności

Drewniana klatka skutecznie więzi

kamery obserwują ruch najmniejszy

z bezsilności każdy włos sterczy

zawiedziony tkwi nieruchomo

czeka na decyzję człowieka

inaczej rasy nie zachowa

Musisz chwilę poczekać!

rozbrzmiewa echo wśród drzew

po chwili licho głośniej dodaje

na wilka, lub niedźwiedzia

leśny aktor skrępowany kontraktem,

przebierając kopytami potulnie staje

Kiedy nastąpi przerwa w emisji

wystąpi w telewizyjnej reklamie

odziedziczona po przodkach dusza woła

potomku – uwolnij się – bądź taki jak my!

on po namyśle w przestrzeń woła

łatwo powiedzieć, lecz trudno wykonać

Oni nie znali lasów wypełnionych odpadkami

gdzie grzyb wyrasta miedzy workami śmieci

jagody szukają przestrzeni pośród gruzu

z braku wolnego poszycia mech opony pokrywa

plastikowe strzępy zajmują rozległą przestrzeń

pomiędzy nimi, zużyte kubki udają pieczarki