(nie)wypalone piece

*inspiracja powieścią "Empuzjon" - Olgi Tokarczuk

miejsce w którym nie ma kobiet nie słychać prawie nie widać

a jednak na rozdrożach można je napotkać

boginie opite deszczem pachnące igliwiem sośniny i ziemią

zajmujące się magią i mocą tajemną

gdzieś w Sokołowskiem w polskim Davos

a może w bliżach lub w dalach cieniem się objawiają

i z ruin podnoszą pobłądzenie

empuzy wierne były i są tej jedynej demonicznej Hekate owianej tajemnicą

jej powiernice kradły smolarzy w objęcia oplatały kapłanów

odczyniających czary przy stalowych retortach tam

gdzie miękki dotyk gałęzi bukowych odurzał

a pieszczota mchem po policzkach mrowiła aż po podbrzusze

trzy dni i trzy noce zachodziły wypały w uzdrowisku

przy czuwaniach kobiet nad życiem

a raz w roku wystygały piece i przychodził czas na krwawą ofiarę

i ucztę z rozkochanych przez służebnice Absolutu zadymionych mężczyzn

czy ostatnim widzeniem przed śmiercią były głębokie oczy bogini czy strach ich czerni

empuzy były są i będą w kotlinie i Górach Suchych

nie każdemu jest je dostrzec i nie wszyscy którzy ujrzą przeżyją