Niezbadany
To była iskra, cudowny blask,
coś, co zapłonęło we mnie tylko jeden raz.
Nie dostanę więcej.
Bo chociaż miałam w dłoniach ogień,
nagle drżące stały się me ręce...
Upuściłam to, co mogło stać się najważniejsze;
a jedynie chwila rozebrała serce me na części pierwsze.
Chciałam wtedy biec, by dogonić móc swoje szczęście...
Niezbadany grunt stał się mi niebezpieczeństwem.
Nie pozwoliłam sobie szukać możliwości,
bo strach opętał mnie od skóry aż po kości.
I kiedy chciałam znów zawrócić,
nie mogłam z sobą się nie kłócić...
I jeszcze Twój uśmiech, przez moment
zanim pojęłam, w którą iść stronę,
mamił mnie,
lecz wiedziałam – to koniec.
Coraz bardziej zimne stawały się Twe dłonie
i nie chciałam żyć, wiedząc, że ktoś inny sięga po nie.
W przypływie złych myśli odrzuciłam ogień,
żar prawie wygasł, choć jeszcze się tli...
Kiedy staniesz przede mną, on znów zapłonie,
a wtedy me dni będą policzone.
Komentarze (10)
Ale dziwne... Czytam wiersz, staję przy jakimś słowie, sama wymyślam, co by tam mogło być, dalej patrzę, a to się zgadza! Trzy razy! Dziwne... Ale 5 daję :)
Może jesteś jasnowidzem :) dziękuję :)
"od skóry, aż po kości." - zbędny przecinek
Bardzo mi się podoba. Świetny, ale dosyć przykry wiersz. Przekaz zdaje mi się dosyć łatwo skryty, nie jest trudno go zauważyć, ale ma to swój urok. A może po prostu nieco poznałam się już na Twojej emocjonalnej twórczości i nieco się nauczyłam :) Zostawiam 5.
Rasia, być może mnie już przejrzałaś :) Ale zgodzę się, że jest dość przewidywalny . Dziękuję :)
Coraz bardziej rozbudowane widzę są Twoje wiersze. Naprawdę dobra robota, bardzo fajnie! :) 5
Miło mi, dziękuję :)
Heh, wspanialy wiersz, przypadl mi do gustu :) gratuluję, 5
Cieszę się, dziękuję :)
Billie ja tez sie ciesze, ale z tego, że ktos potrafi mnie tak zaskoczyc swoją twórczością:)
Julka2001, bardzo mi miło :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania