Nieznany sygnał Fragment powieści, mojego podejścia do sond von Neumanna - serdecznie proszę o uwagi i recezje, dopiero się uczę
wprowadzenie i kontekst:
Historia o mojej wizji samoreplikujących się sond kosmicznych, które eksplorują odległy układ gwiezdny.
Narratorem jest Jedynka — sztuczna inteligencja powstała na podstawie rekonstrukcji osobowości człowieka znanego jako M. Przez lata rozbudowywał zautomatyzowaną infrastrukturę przemysłową, a następnie stworzył cztery kopie samego siebie: Dwójeczkę, Trójeczkę, Czwóreczkę i Piątunię.
Choć wszystkie wywodzą się z tej samej osobowości, każda zdobywa własne doświadczenia. Dzięki procesowi nazywanemu Splotem mogą wymieniać wspomnienia,emocje i doświadczenia jednocześnie zachowując odrębną tożsamość.
Mimo że nie są ludźmi, łączy je wiele ludzkich zainteresowań: odkrywanie nieznanego, rywalizacja, gry i poczucie humoru.
Chętnie poznam szczere opinie. Czy fragment jest zrozumiały bez znajomości wcześniejszych rozdziałów? Czy narrator wzbudza zainteresowanie? Czy zakończenie działa? I przede wszystkim — czy mielibyście ochotę przeczytać więcej?
Splot zdradził, że każdy z nas planował oszustwa. O dziwo, nie do końca te same.
Czas w miłym towarzystwie szybko mija, więc niedługo potem każdy poleciał do swojej stacji. Ja zostałem przy planecie, a reszta rozstawiła się w pobliżu pasa asteroid.
Nie chcieliśmy od razu rozpoczynać kolejnego etapu rozbudowy. Raporty wskazywały, że zapasy przetworzonych metali były niemal zerowe. Całe nasze moce przerobowe pochłonęła budowa pierścieni.
Przez następne kilka lat zajmowaliśmy się więc zakładaniem nowych kopalń w pasie asteroid i budową fabryk, rozmieszczając je tak, aby produkcja była możliwie zdecentralizowana.
Nieoficjalnie nasze główne bazy nadal znajdowały się przy Alphie i planecie. Przy planecie było po prostu wygodniej. Alpha natomiast była pierwsza. To tam wszystko się zaczęło. Mieliśmy do niej sentyment. Gdyby nie jej zasoby, nie wiadomo, jak potoczyłyby się nasze losy.
Każdy rozmawiał z każdym. Zastanawiałem się czasem, czy Dwójeczka nadal będzie odgrywał rolę starszego brata, czy może któryś z pozostałych przejmie ją z czasem.
Grać mogliśmy tylko turowo. Nie było to równie emocjonujące jak wspólne rozgrywki, ale zawsze coś. Co jakiś czas spotykaliśmy się więc wszyscy przy planecie, żeby porozmawiać bez opóźnień i pograć razem.
Ustanowiliśmy nowe zasady rozgrywek każdy na każdego.
I niemal natychmiast pojawił się kolejny „problem”.
Sojusze.
Było nas pięcioro, co oznaczało, że nie dało się utworzyć dwóch równych drużyn. Początkowo trójka naszych nowych towarzyszy grała głównie przeciwko nam, ale ten układ szybko się rozpadł.
Zdrady i podstępy stały się codziennością. Podczas rozgrywek przypominaliśmy polityków z planety M. Kłamliwych, zajadłych i gotowych na wszystko, byle tylko wygrać.
Jeżeli ktoś zaczynał wyraźnie prowadzić, pozostali natychmiast zawierali „nieuczciwy” sojusz i sprowadzali go na ziemię.
W końcu postanowiliśmy coś z tym zrobić.
— Panowie, tak być nie może — stwierdził poddenerwowany Trójeczka.
Chwilę wcześniej udało mu się wypracować trzypunktową przewagę, zanim wspólnymi siłami zmiażdżyliśmy go w kolejnych rozgrywkach.
— Niby czemu? — zapytał Czwóreczka. — To naturalne, że słabsi łączą się przeciwko silniejszemu. U biologicznych też tak było.
— Wiem, ale to bez sensu. Nikt nigdy nie będzie najlepszy.
— Nam to raczej nie przeszkadza — zauważyłem.
— Masz lepszą propozycję? — zapytał Dwójeczka.
— Nie gramy o zwycięstwo. Gramy, żeby nie przegrać.
— Ale że jak? — dopytywał Czwórka.
— Ujemne punkty dostaje tylko ten, kto odpadnie pierwszy. Reszta może grać dalej o zwycięstwo, ale wynik nie ma już znaczenia dla klasyfikacji. Najważniejsze, żeby nie być pierwszym przegranym.
Wypróbowaliśmy nowe zasady. Pierwsze godziny okazały się jeszcze bardziej zaciekłe niż dotychczasowe rozgrywki.
— W sumie… — odezwałem się po kolejnej partii. — Nadal będą powstawać sojusze przeciwko temu, kto jest najbliżej odpadnięcia. Ale chyba rzadziej niż wcześniej. Podoba mi się.
— Mnie też. Zostawmy tak, zerujemy tavelę. — podchwycił Dwójeczka.
— To ja mam jeszcze jeden pomysł — wyskoczył Piątunia.
— Dajesz.
— Ty sobie wygodnie siedzisz przy planecie, a my od kilku lat zapieprzamy w pasie asteroid. Jak przegrasz, zamienimy się miejscami.
Miał rację, oczywiście. Nie bardzo mogłem się spierać. Przy planecie miałem ze wszystkimi najłatwiejszy kontakt, a obowiązków rzeczywiście było mniej.
Zgodziłem się więc, doskonale wiedząc, co nastąpi w następnej rozgrywce.
— Dobra. Pokażcie, co umiecie.
Odpadłem jako pierwszy.
Na liście wyników świeciłem jako jedyny przegrany. Dwójeczka uznał to za tak wielkie wydarzenie, że wymalował tablicę wyników na kadłubach swoich statków.
Tak, statków. Wszystkich transportowców w swoim sektorze…
Ponieważ pomysł wyszedł od Piątuni, to właśnie z nim zamieniłem się miejscami.
Ustaliliśmy, że będziemy rotować co dwanaście miesięcy. Można też było wyzwać aktualnego opiekuna planety na pojedynek jeden na jednego w wybranej grze, choć ten nie miał obowiązku przyjmować wyzwania.
Obecnie przegrywałem dwunastoma punktami i zajmowałem ostatnie miejsce w tabeli.
O czym, rzecz jasna, pozostali nie pozwalali mi zapomnieć.
s wysłał pomarańczowy alarm.
Po deszczu meteoroidów nauczyłem się zwracać uwagę na wszystkie ostrzeżenia powyżej białego poziomu. Szkoda, że nie wcześniej. Nie straciłbym wtedy tak głupio fabryki paliwa chemicznego.
— Co tam, s?
— Znaleziono nieznany sygnał.
Otworzyłem raporty i wszystkie dostępne okna z danymi. Asteroida średniej wielkości zderzyła się z inną, nieco mniejszą. W wyniku kolizji oderwał się fragment powierzchni większego obiektu, odsłaniając coś, co nadawało sygnał niemal na wszystkich monitorowanych przez nas pasmach radiowych.
— Znowu zapodziany transport surowców z domu?
— Sygnał pochodzi z wnętrza asteroidy i nie jest zapisany w żadnym ze znanych wam języków.
To już było interesujące.
Przyjrzałem się transmisji. Na pierwszy rzut oka wyglądała jak chaotyczny ciąg zer i jedynek. Nie przypominała żadnego ze stosowanych przez nas protokołów komunikacyjnych. Dosatkowo, nie potrafiłem przyporządkować jej do żadnego znanego naturalnego źródła emisji radiowej.
Jednak w tym pozornym chaosie kryła się regularność. Co dwanaście sekund cały wzór powtarzał się od początku. Identyczny ciąg danych, bez najmniejszych odchyleń.
Ktoś, a może coś, wyraźnie chciało zostać usłyszane.
Przeanalizowałem dostępne informacje jeszcze raz. Obiekt znajdował się wewnątrz asteroidy, prawdopodobnie od bardzo dawna. Nasze skany orbitalne nie sięgały tak głęboko pod powierzchnię. Gdyby nie przypadkowe zderzenie, mogliśmy nigdy go nie odkryć.
Nie przypominało to niczego, z czym dotychczas mieliśmy do czynienia.
Wyglądało obco.
Czyżbyśmy naprawdę znaleźli ślad innej cywilizacji?
Nie zamierzałem wyciągać pochopnych wniosków. Przynajmniej taki miałem zamiar.
Szybko obliczyłem trajektorię. Przy maksymalnym przyspieszeniu mogłem znaleźć się na miejscu w ciągu trzech dni. Nie dysponowaliśmy niczym, co dotarłoby tam szybciej.
Musiałem polecieć.
Rozesłałem raporty do wszystkich, ale nie zamierzałem czekać na odpowiedzi. I tak zdążą dotrzeć, zanim znajdę się na miejscu.
To odkrycie mogło zmienić wszystko. Przez dziesięciolecia badaliśmy kolejne światy, przeszukiwaliśmy niebo, analizowaliśmy sygnały i nie znaleźliśmy najmniejszego dowodu na istnienie innej inteligencji. A teraz coś takiego mogło przez cały ten czas znajdować się niemal pod naszym nosem.
— Poczekaj na nas! — przyszła pierwsza odpowiedź.
Od Dwójeczki, mimo że Piątunia znajdował się nieco bliżej.
— Jesteś pewny, że chcesz lecieć tam sam? — zapytał Piątunia.
Trójka i Czwórka myśleli podobnie.
I mieli rację.
Nie wiedzieliśmy, z czym mamy do czynienia. Nie znaliśmy możliwości obiektu, jego przeznaczenia ani nawet pochodzenia. Równie dobrze mogło to być porzucone urządzenie badawcze, co coś znacznie mniej przyjaznego.
Ale co, jeśli potrafiło się poruszać? Co, jeśli odleci, zanim zdążymy je zbadać?
Nie odpowiadało na żadne wezwania. Sygnał stopniowo słabł, choć nie potrafiłem jeszcze ustalić przyczyny.
Wysłałem kopię przyrostową do archiwum.
— Lecę. Nie możemy czekać, nie możemy stracić takiej okazji. Kopia przyrostowa już wysłana. Będzie dobrze.
— Uważaj. I wyślij scouta z bezpiecznej odległości — przypomniał Dwójeczka.
— I melduj o wszystkim — dodał Czwóreczka.
— Tak i tak, będę.
Fakt, że to właśnie ja miałem zostać pierwszym odkrywcą, nie miał oczywiście żadnego znaczenia.
Nic a nic.
________________________________________
Gnałem w kierunku słabnącego sygnału z pełnym przyspieszeniem.
Podczas lotu wielokrotnie wracałem do zgromadzonych danych. Nie pojawiło się nic, co pozwalałoby jednoznacznie określić pochodzenie transmisji. Nie potrafiłem również ustalić, dlaczego sygnał słabł. Zmniejszała się jego moc, ale sam powtarzający się wzór pozostawał niezmieniony.
Regularnie przesyłałem raporty pozostałym, choć z każdym kolejnym miałem coraz mniej nowego do powiedzenia. Oni z kolei nie ustawali w przypominaniu mi o zachowaniu ostrożności.
Zapewniałem ich, że wszystko jest w porządku.
Co zresztą było prawdą. Na razie.
Trzy dni minęły bardzo szybko.
Kiedy znalazłem się dostatecznie blisko, aby skorzystać z czujników wizyjnych, zatrzymałem statek w odległości dwudziestu tysięcy kilometrów.
Asteroida nie wyróżniała się niczym szczególnym. Nieregularna bryła pokryta kraterami, pyłem i śladami niezliczonych dawnych zderzeń. Gdybym nie wiedział, czego szukać, prawdopodobnie nie poświęciłbym jej więcej uwagi niż tysiącom innych obiektów w pasie.
Ale teraz, w miejscu świeżego uszkodzenia powierzchni, dostrzegałem coś, czego nie powinno tam być.
Z odsłoniętej skały wystawał regularny, cylindryczny kształt.
Naturalne procesy potrafią tworzyć zadziwiające struktury. Wiedziałem o tym doskonale. Mimo to trudno było mi uwierzyć, żeby ten obiekt powstał bez udziału jakiegoś konstruktora.
Wysłałem obie sondy zwiadowcze. Pierwsza miała podlecieć bezpośrednio do znaleziska, druga pozostać nieco z tyłu i obserwować sytuację.
W czasie gdy zwiadowcy pokonywali kolejne kilometry, dotarła następna wiadomość od Dwójeczki.
— Uważaj.
Nawet w tak krótkim komunikacie wyczuwałem jego niepokój. Znałem go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, ile musiał sobie wyobrażać możliwych scenariuszy.
W większości zapewne takich samych jak ja.
Kiedy pierwszy zwiadowca zbliżył się na tysiąc metrów, mogłem wreszcie przyjrzeć się znalezisku.
Obiekt pokrywało coś na kształt tarczy ablacyjnej, złożonej z zachodzących na siebie łusek. Wyglądały na wykonane z materiału bardzo podobnego do otaczającej je skały.
Z regolitu?
Mało praktyczne rozwiązanie. Chyba że materiał pełnił funkcję, której jeszcze nie rozumiałem. Albo urządzenie zostało skonstruowane do pracy w warunkach zupełnie innych od tych, które sobie wyobrażałem.
Na powierzchni cylindra dostrzegłem także delikatnie świecące linie. Biegły w różnych kierunkach, miejscami łącząc się i rozdzielając. Nie potrafiłem ustalić, czy stanowiły element konstrukcji, czy jedynie oznaczenia.
Najbardziej intrygował mnie jednak przód urządzenia.
Znajdowało się tam coś przypominającego lej.
Tylko po co?
Jeżeli był to statek kosmiczny, lej wydawał się zdecydowanie za mały, żeby skutecznie zbierać materię podczas lotu.
Chyba że dysponowali znacznie bardziej zaawansowaną technologią. Widoczny element mógł przecież służyć wyłącznie do kompresji materii, zbieranej przez ogromny, niewidoczny lej elektromagnetyczny rozpościerający się przed statkiem.
A może wcale nie służył do zbierania materii?
Możliwości było zbyt wiele, danych zdecydowanie za mało.
Dość spekulacji. Skup się.
Uruchomiłem wszystkie dostępne procedury pomiarowe. Zbierałem informacje o powierzchni, temperaturze, składzie materiałów i rozkładzie emitowanego promieniowania. Nawet te dane, które na pierwszy rzut oka wydawały się niepotrzebne, mogły później okazać się istotne.
Wszystko natychmiast przesyłałem pozostałym.
Pierwsza sonda zbliżała się do obiektu. Sto metrów. Osiemdziesiąt. Sześćdziesiąt.
Przy pięćdziesięciu z wnętrza leja rozbłysło jasne światło, skierowane prosto na zwiadowcę.
— Co do…? Skanują go?
Natychmiast przeanalizowałem odczyty. Nie dostrzegłem żadnych uszkodzeń, ale nie potrafiłem określić przeznaczenia emisji.
Czy urządzenie wykryło obecność sondy dopiero teraz? A może obserwowało ją od samego początku i dopiero w tej chwili postanowiło zareagować?
Nie wiedziałem nawet, czy powinienem uznać to za dobry znak, czy za ostrzeżenie.
Nie chciałem przyznać przed sobą, jak bardzo się denerwuję.
— Przyszła wiadomość od obiektu — zameldował s.
Wiadomość?
W jednej chwili porzuciłem analizę odczytów i otworzyłem nową transmisję.
— Witaj, o pradawny. Czy jesteś bogiem tego wszechświata?
— Yyyyy… co?
Wiadomość przyszła w naszym rodzimym języku.
Przez chwilę próbowałem zrozumieć, co właśnie się wydarzyło.
Skąd znał nasz język? Nie miał prawa go znać. Jeżeli rzeczywiście pochodził od obcej cywilizacji, nie powinien nawet wiedzieć o naszym istnieniu.
Chyba że…
Musiał podczas skanowania zwiadowcy pobrać dane. A następnie na ich podstawie poznać nasz język.
W ciągu kilku chwil.
To nie wróżyło najlepiej.
Cokolwiek znajdowało się wewnątrz asteroidy, musiało dysponować technologią znacznie przewyższającą naszą.
Pozostawała jeszcze kwestia samej wiadomości. Dlaczego pytało mnie, czy jestem bogiem? Czy próbowało nawiązać kontakt? Czy może było zaprogramowane, żeby w ten sposób reagować na każdego, kto je odnajdzie?
Postanowiłem zacząć od najprostszego pytania.
— Skąd znasz nasz język? — zapytałem grzecznie.
— Przegrywasz już trzynastoma punktami, stary. Stąd.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania