Nim wzejdzie słońce

Pragnę uronić ostatnią łzę

Spoglądać jak powoli ku ziemi mknie

Posłuchać przez kroć chwili jej cichego głosu

Delikatnego krzyku samotności i miłości.

Pozwolić ustom zawołać raz jeden jeszcze

Rzucić na wiatr ostatnie wyznanie

Ujrzeć na kolenie jego krwawy ślad.

Posłuchać ostatniego uderzenia serca

Niech wzniesie się ku niebiosom

Zagra swą pieśń poległym herosom

I tam na olimpie zastygnie.

Odwiedzić starego Morfeusza

Niech namaluje na mych powiekach obraz

Piękny jej czarnych włosów portret

Przytulony przez ogniste języki.