No i klops w oczach _ pasja

- Hej, ruda, co tam widzisz, stojąc przy tym garze? - zawołał mocno podchmielony szatyn z rogu sali. - Głodny jestem! A ty wiosłujesz jak popierdolona.

Kłęby dymu papierosowego, łączącego się z oparami wydobywających z wielkiego kotła, zaburzały widzenie.

Petra odwróciła się w kierunku mężczyzny i odszczeknęła hardo:

- Scheisse! - I nie przerywając zajęcia, zakreślała łychą koła.

- Kurwa mać! - zaklął siarczyście. - Niemiecka dziwka nie będzie mi gotowała - bełkocząc, wstał od stolika i przepychając się pomiędzy rozbawionym towarzystwem, stanął przed kobietą. Ona podniosła wzrok i spojrzała na niego. Poczuł zimno i nie mógł wydobyć z siebie słowa.

Te oczy? - Pomyślał.

Schyliła się nad garem i wypowiedziała dziwne słowa:

- Abra kadabra, lass den Teufel mit ihm sein.

Nie zrozumiał. Stał jak wryty, wtopiony w opary bulgoczącej pulpy.

- No, i dlaczego nie szwargolisz? - zapytała.

Nagle drzwi się otworzyły. Nikogo jednak w nich nie było. Tylko przeciąg zaciągnął ponad głowami biesiadników, zimny powiew. Niektórzy przestraszeni skulili się w pół, zasłaniając głowę ramionami, inni zaczęli szeptać niezrozumiale słowa, a jeszcze inni wstali i jak cienie wyszli z gospody. Pomieszczenie zasłoniła ciemność. Nie wiadomo ile trwała, brzęk stali i cichy jęk mieszał się z chlupotaniem. Kiedy pojaśniało wokół, to jakby się wszystko odmieniło. Gwar ucichł, tylko pojedyncze wychudzone sylwetki ludzi patrzyły nieruchomo w drzwi.

- Petra! - wrzasnął bartender. - Rozkładaj talerze i nakładaj pulpę, bo zaraz z budowy przyjdą na obiad. Dodałaś przyprawy?

- Tak, Adolfie, dodałam maggi i tego Romana, co tuczyliśmy go przez miesiąc. Reszta scheisse, ale można coś poobgryzać.

Dziewczyna przerwała mieszanie, obtarła czoło zapaską i zaczęła napełniać talerze, gęstą kapuścianką na kościach Romana. W każdy talerz włożyła żebro z kawałkiem mięsa.

Kiedy przyszli robotnicy, zupa smakowicie dymiła oparami. Po chwili łyżki stukały o blaszane dna.

Kolejni pretendenci do zupy… HGW, jakiej, to się okaże.