noc ma dziś kieszenie pełne szeptów

na dnie ulicy

ktoś zgubił cień o smaku rdzy

i teraz błąka się on w górę,

jakby chciał wrócić do właściciela,

który dawno wyparował z własnej historii.

latarnie wiszą krzywo,

jakby je powiesił człowiek

z drżącymi rękami

i niewypowiedzianą winą w gardle.

idę —

a asfalt mięknie pod stopami,

z każdym krokiem bardziej przypomina

język ogromnego zwierzęcia,

które śniło mnie

na długo przed tym,

zanim zaczęły istnieć ulice.

z okien domów spływa światło,

lepkie jak melasa,

przykleja się do moich myśli

i ciągnie je w dół,

tam, gdzie czas uczy się chodzić

na czterech nogach.

w bramie spotykam starą kobietę

bez twarzy —

twarz trzyma w dłoni,

złożoną na czworo,

jakby przed chwilą wyjęła ją

z kieszeni płaszcza.

– to tylko rekwizyt —

mówi do mnie ustami, których nie ma,

— prawdziwe miny zostawiam w domu,

żeby się nie zużyły.

i znika,

zostawiając po sobie zapach wątpliwości

i dźwięk, którego nigdy wcześniej

nie wypowiedziano na głos.

nad dachami

księżyc przysiada na antenie telewizyjnej

i udaje ptaka,

ale ja widzę, jak drży —

bo wie,

że świt przyjdzie go zdemaskować.

a noc…

noc tylko wzrusza ramionami,

których przecież nie ma,

i z kieszeni pełnych szeptów

wyciąga jeden dla mnie:

„nie wszystko, co żyje w ciemności,

chce wyjść na światło.

czasem światło nie jest gotowe.”