Nocne przemyślenia

Jest 23:19, leżę w swoim niewygodnym łóżku jak zwykle nie mogąc zasnąć.

Słyszę jak z coraz większą częstotliwością krople deszczu obijają się o parapet.

Lubię ten dźwięk, ale czy jutro rano obudzi mnie słońce, które będzie przebijało się przez to samo okno?

Leżę, myślę, analizuję, piszę.

Rozmawiam z nim, jest naprawdę miło. Bywa zabawnie, intrygująco i niekiedy bardzo kokieteryjnie. Czy nieco większa liczba na początku naszego numeru PESEL jest równoznaczna z dojrzałością?

Zostawmy Go, zobaczymy co przyniesie nam czas.

Chciałabym po oddychać pełną piersią, stojąc na środku zatłoczonej Warszawy, nawet jeżeli miałabym czuć smog, chce to zrobić.

Pragnę wyjść z dzieckiem na plac zabaw i patrzeć jaką czerpie z tego radość. Chcę chłonąć i zapamiętać ten widok, bo wiem, że ta beztroskość kiedyś zostanie mu odebrana.

Marzę o wyjściu do klubu z przyjaciółmi, nie widzieliśmy się ponad dwa miesiące, to jak wieczność, wiecie?

Chcę się pokłócić z nim o bzdurę, tylko po to, żeby zrobić wojnę na poduszki, aby któryś z nas musiał przeprosić.

Nie mogę się doczekać, kiedy klient w pracy swoją frustrację przeleję nam mnie, żebym mogła podnieść sobie troszkę ciśnienie w ten okrutnie pochmurny dzień.

Czekam na tych klientów, którzy swoją życzliwością zrobią mi dzień, nawet o tym nie wiedząc.

Oczami mojej wyobraźni, widzę nas jak leżymy wtuleni w siebie, otacza nas błoga cisza, a do szczęścia już więcej nic nie potrzeba.

Zastanawiam się, kiedy będę mogła wskoczyć do basenowej wody i po prostu płynąć...

Deszcz przestał padać. Nie słyszę go.

Mój czas na wyliczanie pragnień się skończył.

Muszę czekać.