Nocno

Koniec.

Siedemnaście godzin smrodu kuchni, którego sam już nie czuję. Upieczony. Sadza w nosie. Jakbym wychodził z piekła, tylko bez katharsis. Cały dzień płatnych uśmiechów, przytakiwania ludziom, którzy mylą głośność z racją. Cały dzień poprawiania cudzych błędów i brania odpowiedzialności za to, co im się wydaje.

Buty. Kurtka. Nara.

Krakowskie Przedmieście nie jest zalane słońcem. Wcale. A mimo to wiruje mi w głowie, gdy wynurzam się z bramy. Do Nowego Świata. Lubię chodzić tędy o tej porze, choć w sumie nie muszę. Jest inaczej. Spokojniej. Bo nie ma tu ludzi. A jak są, to na wszelki wypadek mam słuchawki. Wyłączone, ale kamuflaż działa. Mniej podchodzą, gdy myślą, że nie słyszysz.

Tu i Chmielna. Zawodowo się do tej okolicy przywiązałem. Sentymenciki.

Patyk. Wielki kutas, pamiątka po tym, że Ruscy tu byli, są i zawsze będą. Nocne podświetlenie sprawia, że wygląda jak ubrany w kolorowego Durexa. Z Pragi go widać, punkt odniesienia. Stąd już chwila. Centralny. Enka. Do domu.

Dwanaście minut. Nie jest źle.

Papieros i kawa z automatu. W sumie... Nie najgorsze są teraz te kawy. A i tak tęsknię za lurami sprzed piętnastu lat. Tak, kawa o pierwszej w nocy. Poziom uzależnienia taki, że muszę pić, żeby chodzić. Niedługo kofeinę będę sobie dawkował kroplówką.

Kurwa, nie.

Idzie typ. Najebany. Tak w trzy, cztery dupy. Już się patrzy. Już mnie namierzył.

- Ej, ej, która godzina? - pyta, trzymając telefon w ręku.

Nie odpowiadam. Patrzę na niego. I na telefon. On. Telefon. On. Telefon. Kurwa, błagam. Zatryb.

Zatrybił. Uśmiechnął się głupio i odszedł.

Ociepla się. Coraz więcej luda będzie łaziło o tej porze. Dlatego wolę zimę. Jest… lepiej.

Ale wiosna. Czuć ją nawet w tym zimnym nocnym powietrzu. Za dużo nocy na ławce po pracy spędzonych, żeby móc się oszukiwać, że jest inaczej.

A może by tak do Norwegii. Noc polarna.

Jest i on, busik. Podjechał cztery minuty przed czasem. Super. Usiądę. Albo nie, bo nie wstanę. Kręgosłup, gdyby mógł, spuściłby mi wpierdol.

A jednak siadam.

Wbija jeszcze dwójka lumpików z dworca. Lecą, biegną, mało się nie połamią.

- Panie kierowco, za ile odjeżdżamy?!

Po chuj się tak drze?

- Jak się umyjemy - odpowiada kierowca, jakby od niechcenia.

Lewy kącik ust sam się unosi.

Jazda. Gdzieś w głowie: '162, sza la la la la." Mecze. Tęsknię. Ale priorytety.

Ten, do którego wracam. Spokój. Cisza. Śpią.

To jest najważniejsze.

Ich spokój to mój spokój.

Nasz.

Szybko. Prysznic. Kanapka. Twitter. Łóżko.

I znów mnie wiezie. Zlewam się z materacem.

Ćwir.

Twitter. Zapomniałem. Wstaję. Wyciszyć. Nic.

Co?

Gdzie powiadomienie?

Ćwir. Ćwir, ćwir.

Gwizdanie.

Muszę kupić śrut.

Wiosna, żesz kurwa jego mać.