Nocny ja

W czterech ścianach moja głowa przymknięta,

w karcie otwiera się przestrzeń niepojęta.

To ujście do świata, gdzie myśl nie ma granic,

gdzie mogę być sobą i nie muszę nic udawać.

Jestem ja, moje myśli — i ja sam,

czasem nie wiem, który z nich naprawdę znam.

Cały egoista, zamknięty w swej głowie,

niezwykły artysta, co milczy, lecz powie.

Jak kantor zamieniam to, co we mnie siedzi,

na słowa, co niosą to, czego nikt nie wie.

Co w środku mam, na zewnątrz wypuszczam,

z ciężaru mych myśli kolejne wersy układam.

I tak już kawał czasu to we mnie dojrzewa,

raz cisza mnie dusi, raz wena rozbrzmiewa.

Na kartce zostawiam to, czego nie widać,

bo łatwiej mi pisać, niż wszystko wypowiadać.