Norwid

Na zawsze Norwid mi ojcem i bratem.

Rósł wieszcz latami, stając się kwiatem.

Słowem swym Sztukmistrz ciemności rozpychał.

Bema Rapsodem, Szopenem oddychał.

Dotknął swym wzrokiem jądra ludzkości,

by w pocie czoła zręcznie wartości

położyć na stole w listach i wierszach,

gdzie miłość, wiara i Patria jest pierwsza,

gdzie Człowiek swą boską istotą słowa

potrafi wskrzeszać, poruszać, czarować.

Mistrzu Norwidzie! – twe strofy krzyczą:

„Idą… Otwórzcie oczy, bo Nas zasypią!”