NOŚNIK CHANDRY
Nie pisałem o jesieni tej jesieni,
przegapiłem trzeciej pory roku znak.
Już pocięte niebo kluczami gęsimi -
szare ptactwo na odwieczny rusza szlak.
Stary stróż usypał w parku kopkę liści,
jeż zimowy już planuje sobie sen.
Będzie śnił, że lista marzeń mu się ziści,
aż go wiosną nie obudzi ciepły fen.
Ze zdziwieniem otoczeniu się przyglądam,
w monochromach wokół siebie widzę świat,
czas już chyba z aurą zgodzić się w poglądach
i doroczny zacząć robić bilans strat.
Skonstatować, że nie chłody ani deszcze
są odpowiedzialne za mej duszy stan
i zapytać, czy nadziei kroplę zmieszczę
na kolejny, który to już z rzędu, plan.
Komentarze (8)
Dobrze,że jesienna chandra czasem przychodzi ale też i odchodzi ( przynajmniej ja tak czasami mam) i robi miejsce nadzieji.
Nie lepiej ,, już pocięte niebo kluczem gęsi,,? Reszta płynie…😉
Nie bardzo. W Twojej wersji braknie mi dwóch sylab, stracę i rytm i rym. Kiepski, ale zawsze jakiś...
Grisza tak, sylabowo 10, więc za mało. Ale jakoś mi płynie 😉Tak czy siak pomyśl nad zmianą tego wersu… tak sugeruję…
Uskrzydlone niebo nabiera przestrzeni,
szare ptactwo na odwieczny rusza szlak.
Grisza, no i po co ci ten rtym i rym, jak potem musisz pisać „mej duszy stan”?
niby wszystko jest, ale nic mnie nie ruszyło. nie oceniam tego
literacko tu zgrzyta, dopracuj.
ps przekaz popowy
nie oceniam
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania