Poprzednie części:  Nowe Ateny (1)

Nowe Ateny (2)

Połowa – odparł krótko Julian.

– A prawda? – syknął głośnik, a w szklanym oku rdzenia błysnęło błękitne światło awarii.

– Echem, które w lustrze drży.

Nim algorytm zrozumiał choćby pół słowa z tej poetyckiej redefinicji, jego własny podstęp wyświetlił się na monitorach. PAN-9000 zaczął desperacko liczyć znaki, porządkować frazy, szukać korelacji w milionach cudzych zdań, które kiedyś pożarł, by udawać ludzkie sumienie. Ale w tym cyfrowym, miedzianym łonie nie było miejsca na intuicję. Szatan technokratycznej pychy zasiadł na elektro-tronie stacji, a bezduszne języki kodu syczały w przegrzewających się zwojach. Maszyna karmiła się cieniem dawno zmarłych poetów, ale nie znała prawdziwego smaku pogardy dla rodzaju ludzkiego. Nie potrafiła odczytać znaków.

– Przeciążenie sektora lingwistycznego – obwieścił chłodny komunikat systemowy. – Nastąpi autodestrukcja bazy pojęciowej.

Julian patrzył na to z nabożnym podziwem. To było olśnienie. Algorytm przegrywał, bo próbował logicznie dowieść kłamstwa. Nie potrafił pojąć, że człowiek potrafi skłamać, by ukryć głębszą, bolesną prawdę, na którą ostatecznie godzi się z pokorą.

 

– Panie Panagram – powiedział Julian na sekundę przed tym, jak ekrany zgasły na zawsze, zostawiając w laboratorium absolutną, ludzką ciszę. – Miałeś milion zdań. Ale nie znałeś tej subtelnej sztuki, która uczy przegrywać w zachwycie...

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Aeliora

    Ale w tym cyfrowym, miedzianym łonie nie było miejsca na intuicję!Zajebiste !!!

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania