Numer

– Wybierz… numer…

– Nie, błagam! Nie…

– NUMER! Jeśli tego nie zrobisz, sam wybiorę. Być może więcej niż jeden.

Przełykam ślinę, choć w ustach mam sucho jak na pustyni. Przede mną, rzędem i przywiązani do słupów, stoją wszyscy członkowie mojej rodziny. Wszystkich dziewięcioro – najmłodszych praktycznie nie znam. Nie tak wyobrażaliśmy sobie nasze pojednanie po latach.

Z ulgą stwierdzam, że nie ma tu mojego ukochanego dziadka. Pewnie zakończył życie podczas mojej nieobecności. Nic mi nie powiedzieli.

I wszyscy są tak cicho.

Dzieciom prawdopodobnie coś podał, babcia chyba straciła przytomność albo ze starości już nie kontaktowała. Ale inni dorośli, w tym moi rodzice, wyglądają na w pełni świadomych, jedynie sparaliżowanych strachem. Tak jak ja.

– No więc? – odzywa się psychol w masce klauna (dlaczego to wszystko musi być takie sztampowe?).

– Tracę cierpliwość…

– ZERO!

Wszyscy związani wciągnęli gwałtownie powietrze.

Świr uniósł pistolet… po czym się zatrzymał. Nad głowami mojej rodziny przybite były numery – jak te nadawane koniom podczas zawodów. Od jeden do dziewięciu.

– Myślałeś, że mnie przechytrzysz?! Ten numer nie należy do puli! On nic nie znaczy!

– Znaczy.

Odpowiadam, podwijając rękaw i pokazując wewnętrzną stronę nadgarstka. Zrobiłem ten tatuaż wkrótce po tym, jak opuściłem dom, traktowałem go jak motywację. Głupi wtedy byłem. Dziesiątki razy chciałem to usunąć. W końcu postanowiłem sobie, że jeśli na tym spotkaniu wszystko pójdzie dobrze (cokolwiek to znaczy), usunę go.

– Nie tego oczekiwałem, ale… wedle życzenia – mówi klaun z odcieniem zadowolenia w głosie, powoli celując w moją stronę.

Wtedy w kobiecie chyba wreszcie odzywa się instynkt macierzyński, bo zaczyna wrzeszczeć.

– Nie! Nie moje dziecko! Weź mnie zamiast niego!!!

– Dokonał wyboru – rzekł świr w tym samym czasie, kiedy ja spoglądam na nią, udając zdziwienie. Klaun miłosiernie daje mi czas na ostatnie słowa.

– O czym ty mówisz, mamo? Przecież dla ciebie zawsze byłem zerem.