o chłopie co szlachcicem został gawęda o miłości

ubrany w siermięgę idzie chłop Andrzej ów chłop biedny jest co niemiara lecz szlachciankę piękną widzi. To jest moja miłość! Pomyślał Andrzej lecz jak wiadomo chłop ubogi był i śmierdział więc z tejże szlachcianki nici. W tymże momencie zobaczył szlachcica Bogatego co niemiara. Chytry Andrzej miał plan. Porwę szlachcica i się za niego przebiorę. więc Andrzej skoczył na szlachcica zbił go (szlachcic był pijany) i zabrał do domu. W domu zdjął buty szlachcica założył mu swoje.

Kiedy Andrzej się ubrał za szlachcica to wyszedł z domu i podszedł do szlachcianki. Kocham cię!

Powiedział Andrzej. Szlachcianka się zgodziła gdyż bogaty strój miał i sygnet. Nie wiedziała że jeszcze przed chwilą był ubrany w siermięgę. Och nie znam cię jak ci na imię. A-andrzej mam na imię. Piękne imię powiedziała lecz ja ciebie nie znam Andrzeju z jakiego rodu pochodzisz?

Yyyy bo-bo-borejko powiedział Andrzej. Och ja z bombek 2.

Ch-chesz pocałunek? spytał Andrzej. T-tak szy-szy-szybko? tak odpowiedział Andrzej.

Nie! nie tak szybko śmierdzisz waść krowim łajnem chyba chłopem jesteś!!

A teraz won mi z oczu powiedziała szlachcianka.

Tak się kończy ta gawęda