O machaniu mieczem w grach

O MACHANIU MIECZEM W GRACH. JAK BARDZO RÓŻNI SIĘ OD WALKI W PRAWDZIWYM ŚWIECIE?

Przewroty, fikołki i wymachy, tak wygląda większość walk w grach czy filmach. Prawda jest nieco inna, wiele technik jakie tam ujrzymy jest nie tylko oddalonych od prawdy ale i bezużytecznych. Głównym problem są plecy, które często są odkryte dla wroga. Gdy bohater stoi tyłem do przeciwnika, przez tą chwilę jest bezbronny. Musielibyśmy obrócić się z prędkością światła, by mieć szanse nie zostać trafionym.

Więc jak walczyć?

Najpierw trochę historii. Miecze towarzyszą ludziom odkąd potrafimy obrabiać brąz, czyli od dość dawna. Oczywiście w zależności od kultury różnią się wyglądem czy funkcjonalnością. W starożytnym Rzymie był to najprostszy pod względem budowy długi nóż mający około metra długości ostrza. Egipt przyniósł nam przerośnięty sierp, a na Bliskim Wschodzie przede wszystkim machano szablą. Treningami zajmowali się fechmistrze, a ich największą popularność widzimy na przełomie XIII I XIV wieku, w okresie, w którym rozwój broni coraz bardziej przyśpieszał. Różnej długości miecze, sztylety lub topory były codziennością. W zależności od regionu korzystano z innych stylów czy broni, które to zależały od noszonej zbroi. Na przykład w Europie w późniejszych latach używano szpad, które pozwalały na wbicie ostrza pomiędzy metalowe arkusze zbroi. Z czasem nawet kolczuga przestała spełniać swoje zadanie. Żadnej europejskiej broni nie znajdziemy w Afryce, gdzie jedyną osłoną były skóra i drewno. Na tym kontynencie znajdziemy jedynie ostrą broń sieczną. Ciekawym przypadkiem jest improwizowany miecz, składający się z kija, w który wbijano zaostrzone kawałki szkła i kamienie.

Wiele rodzajów broni z gier jest inspirowane prawdziwym sprzętem. Najlepszym tego przykładem jest ukryte ostrze z serii Assassin’s Creed oraz sztylet Bundi zwany Katarem. To narzędzie przystosowane do pchnięć, przypomina kastet z przyczepionym nożem. Indyjska broń ma wiele rodzajów m. in. z zagiętym ostrzem lub otwieranym mechanizmem klingi. Tej właśnie broni używa zabójczyni w Diablo 4.

Wszystko, co wiemy, znamy z codexów czy ksiąg zapisanych przez nauczycieli fechtunku. Najsłynniejszy jest niemiecki Starhemberg Fechtbuch (Cod.44.A.8) stworzony głównie przez Petera von Danziga. To właśnie z niego wywodzą się podstawowe postawy walki, występujące np. w Wiedźminie 3.