O nadętym...

W pewnej krainie tak zaistniało,

że na pisdęta głosów niemało

padło z tej strony, co w głowach siano

zamiast rozumu w niej posiadało.

I odtąd pisdęt – słoń w porcelanie,

tłucze, co może, myśląc: „Bezkarnie

mogę to robić. Dobre – wetować.

Mam immunitet, on mnie uchowa.

Z kary uwolnię, bez żadnej racji,

zwłaszcza kiboli; są z mojej nacji.

Mogli sędziowie, nim ich skazali,

pomyśleć, żem też lubił się walić”.

Tak były kibol, szczerząc zębiska,

nadęty w muskuł, rechotem pryska:

„Mam kancelistów. Choć łamię prawo,

moje wyczyny dobrem objawią”.

Długo to potrwa? Są ludzie zgodni:

„Wszystko do czasu. Jemu podobni

też byli pewni, w kilku krainach,

że sprawiedliwość ich się nie ima”.

Lecz, gdy historii tryby powoli

zmieliły kłamstwa… (choć zwłoka boli),

nadchodził czas i głos prawdy śpiewał:

„Sprawiedliwości owoc dojrzewa”.

Dziś w którym kraju? Jak zwą pisdęta?

Małe zagadki. Pewnik – dzień święta

i czas rozliczeń przyjdzie sądownie.

Znów nie od razu, lecz nieuchronnie.