O psychiatryku

Wielokrotnie przebywałem

w przybytkach dla obłąkanych

i spotkałem w nim

pełen przekrój ludzi:

awanturników (to też moja dola),

ludzi po próbach samobójczych,

zawiedzionych że nie mogli zboleć,

zagubionych co nie mieli gdzie się udać,

takich co nie widzieli

sensu we wstaniu z łóżka,

bardzo przećpane półwarzywa,

uczestników ciągów alkoholowych,

mnóstwo oszołomów religijnych,

tępych typów z prymitywnymi

zaburzeniami poczucia rzeczywistości,

wybitnie inteligentnych bezdomnych,

nie mniej inteligentnych paranoików,

leniwych, spasionych symulantów

dla których to sposób na życie,

żołnierza po Iraku z prawdziwym PTSD,

dzieci z którymi w domu

nie mogli wytrzymać ich rodzice,

rodziców z którymi w domu

nie mogły wytrzymać ich dzieci

inwigilowanych przez policję

i nikogo chorego psychicznie

Paradoksalnie wszystkie te postacie

wydawały się wyrównywać

swoje braki nawzajem

i pomagały pchać wózki

Jak przetrwać po byciu ulokowanym

w jednym z takich miejsc

i nie zwariować:

Trzymałem się w nich

tych samych żelaznych zasad

których się imałem

gdy w przybytkach

dla obłąkanych

nieprzebywałem:

Sto procent energii

i emocjonalnego zaangażowania

na wypadkową najśliczniejszej

i najbardziej narwanej laski,

tylko nie czasu żeby nie pomyślała