O serce z łez

O serce moje, z łez powstałe,

Znajdzie cię jedynie ścieżka tęsknoty;

Zapatrzon w głąb siebie, odczujesz żal,

Poczujesz na sercu mój cichy dotyk.

Stworzeni dla siebie, lecz oddaleni,

Tyś nieświadom tego uczucia?

Gdy wiatr zawieje w mrok nocy,

Otuli cię moja ciepła dusza.

Zaprowadź mnie ścieżką tęsknoty,

Gdzie ciało rwie się ku tobie,

Tam, gdzie noc swe bicie snuje,

I łza spada z twych powiek.

Gdy lica me zamarzną na wietrze,

Wpatrzę się ku niebu do Boga,

A wokół mnie przyroda zielona —

Jej woń przenika me serce.

Jak trawa rosą okryta,

Wrócisz znów w me ramiona;

Będziesz tęsknić, będziesz miłować,

A bliskość twa wieczność zachowa.