O zapisie w polskim języku

Jak ja lubię się zagłębiać

w zakrętasy, wywijasy,

w synonimy, homonimy…

nowe w starych wyodrębniać.

Gdy konteksty i podteksty

dają pole wyobraźni,

gdy przenoszę je do jaźni…

do pisania mam preteksty.

Jednak, gdy myśl spisać muszę,

kiedy czas przelać na papier,

z nerwów się za głowę łapię:

„Polski zapis to katusze”!

Szy czy rzy dać, ó czy u to?

Jeszcze cha z ha hasło dało,

a mi z mnie się pomieszało…

W ciągłym stresie, lecz… cogito.

Nie oddzielnie czy łączone?

Tak z że razem czy inaczej?

Czasem w myślach się rozkraczę…

„W piśmie w którą mam pójść stronę”?

Spać nie mogę, liczę owce,

znowu kwękam: „Jestem w lesie”…

Jedna myśl mi ulgę niesie:

„Cóż rzec mają z krajów obcych”?