O źródle mądrości i duszy wyzwoleniu

Gdy byłem dzieckiem, wierzyłem bez pytań,

że mądrość w starości najpełniej rozkwita.

Że siwe włosy i zmarszczki na twarzy

niosą odpowiedzi na życia miraże.

Że czas jak nauczyciel spokojnie tłumaczy

i sens naszych losów cierpliwie wyznacza.

Lecz dzisiaj już widzę — to była złudność,

nie każdy, kto przeżył, rozumie swą trudność.

Bo mądrość nie płynie z liczonych nam lat,

lecz z serca, co czuje i widzi ten świat.

Z ciszy, w której myśli dojrzewają wolno,

z książek uczących patrzenia uważnie.

Z chwil zatrzymania pod nocnym niebem,

z rozmów prawdziwych, gdy jesteś już sobą.

Z bycia z drugim — bez ocen i presji,

gdzie można być sobą naprawdę, w obecności.

A my wciąż gonimy, porównując siebie,

szukając wartości w cudzej potrzebie.

Za statusem, sławą, za cudzym uznaniem

oddajemy życie nie swoim działaniem.

Już człowiek nie sobą - wynikiem się staje,

w liczbach i rankingach swe miejsce poznaje.

„Moje jest dziecko” — i zaraz pytanie:

czy lepsze, czy szybsze, czy pierwsze zostanie?

Czy mieści się w normach, czy spełnia wymagania,

czy dobrze wypada w świetle porównania?

I w tym całym hałasie, w tej ciągłej pogoni,

mądrość cicho znika — i nikt jej nie broni.

Bo ona dojrzewa w uważnej obecności,

w zgodzie na błędy i własne słabości.

W tym, że każdy swoją ma drogę i tempo,

że nie wszystko musi być zawsze zamknięte.

Że życie nie wzorem, nie kopią, nie planem,

lecz ścieżką odkrywaną krokiem nad ranem.

I każdy ją tworzy, czasem niepewnie,

szukając odpowiedzi głęboko wewnętrznie.

A pełnia nie przyjdzie z zewnętrznej nagrody,

ni z wygranej w biegu, ni z cudzej zgody.

Gdy dusza wciąż żyje w cudzych schematach,

nie znajdzie spokoju — ani siebie w latach.

Dopiero gdy zwolni, odpuści porównania,

i przyjmie to życie bez oceniania —

otworzy się cicho jak światło o świcie

i stanie się sobą naprawdę — w zachwycie.