Obiad z kanibalami

Siedziałem w dużym pokoju przy suto zastawionym stole. Był bardzo długi. Razem ze mną siedziała cała rzesza ludu. Wszyscy niecierpliwie czekali na podanie pierwszych dań. Zastawa swym blaskiem aż raziła w oczy. Żywą dyskusję pomiędzy gośćmi przerwał dźwięk dzwonka. Nadszedł czas na obiad. Do środka wchodzili kelnerzy każdy z tacą pełną jedzenia. Były jeszcze nakryte i nikt nie wiedział co to za smakołyki. Ukrytkiem podsłuchałem, że tutejszym zwyczajem jeść można, dopiero gdy szef kuchni osobiście pojawi się przy stole i podniesie dowolną pokrywę. Ten zjawił się chwilę po zakończeniu rozkładania tac.

- Wczoraj mieliśmy świeżą dostawę produktów najwyższej jakości. Mam nadzieję, że potrawy zasmakują każdemu z tu zgromadzonych gości. Polecam jednak aby dania na ciepło spożyć w czasie nie dłuższym niż trzydzieści minut, gdyż pełnia smaku zazwyczaj po tym czasie mija — po tych słowach wyciągnął rękę nad stołem i uniósł tacę.

Goście uczcili ten moment gromkimi brawami. Byłem bardzo głodny. Jednak gdy odkryłem tacę, która akurat stała najbliżej mnie mój apetyt prysł razem z dobrym smakiem. Zobaczyłem galaretę w kolorze zielonego gluta z ludzkimi palcami. Kucharz miał rację, były świeże. Zniesmaczony pomyślałem, że to fatalna pomyłka albo żart.

- Przepraszam, ale te ludzkie palce są prawdziwe? - spytał siedzącego obok mnie mężczyznę.

- Palce w galarecie. Właśnie na nie czekałem.

- To jakiś żart prawda? Taki niewinny dowcip w tutejszym stylu.

- Ależ skądże. Palce w galarecie są przepyszne. Osobiście wole, gdy są zmielone i w takiej formie są zalewane galareta, ale nie będziemy przecież wybrzydzać.

Zrobiło mi się niedobrze. Ledwo wstrzymywałem wymioty, próbując nie patrzeć na żadne z potraw.

- Przepraszam, może napije się pan czegoś? -spytał kelner.

- Tak z chęcią a jest jakiś wybór/

- Oczywiście. Mamy krew z lodem, gotowaną i z czekoladą mleczną. To, co pan zamawia.

Wtedy mój żołądek nie wytrzymał. Uświniłem lśniącą zastawę i przy okazji smoking kelnera. Wszyscy osłupieli i zamilkli.

Tę potworną ciszę przerwał głos szefa kuchni.

- Co za bezczelność. Zero kultury. Już te ścierwa co ich w klatce trzymam zachowują się lepiej.

Po nim dołączyli inni. Niektórzy po prostu wyszli, ale większość przekrzykiwała się o to, jak mnie ukarać. Ponownie głos zabrał Szef kuchni.

- Już wiem, taki świeży okaz jest najsmaczniejszy. Można spokojnie zjeść na surowo. Mamy ostre noże więc do dzieła.

Wszyscy oblizując się wściekle, ruszyli w moim kierunku. Nie miałem szans z hordą kanibali. Po chwili zdarli moje ubranie i przepychając się zaczęli powoli mnie zjadać. Na szczęście już na początku przegryźli mi tętnicę.