Obiekt 19-B.

Śnieg w górach Uralu nie padał – on zacinał poziomo, tnąc skórę niczym odłamki rozbitego szkła. Był rok 1974. Na mapach wojskowych Sztabu Generalnego w Moskwie ten rejon widniał jako pusta, biała plama, oznaczona jedynie kryptonimem Obiekt 19-B.

Pod grubą czapą lodowca, wydrążony w litej skale kompleks badawczy przypominał betonowy grobowiec. To tutaj profesor Iwanow realizował najściślej tajny projekt Zimnej Wojny: stworzenie żołnierza doskonałego. Nie poprzez pancerze czy broń palną, lecz przez inżynierię genetyczną. Łączono ludzkie DNA z materiałem najpotężniejszych drapieżników i naczelnych. Większość prób kończyła się na stołach sekcyjnych jako zdeformowane, niezdolne do życia płody.

Aż do chwili, gdy narodził się Subiekt Zero.

Połączenie ludzkiego kory mózgowej z muskulaturą i agresją nizinnego goryla. Istota mierząca dwa i pół metra, o skórze twardej jak garbowana podeszwa, porośniętej rzadkim, czarnym futrem, zdolna zmiażdżyć ludzką czaszkę jednym ruchem dłoni.

Trzy dni temu zasilanie w sektorze klatek padło. Kiedy przywrócono prąd, pancerne drzwi izolatki były wyrwane z zawiasów razem z kawałkami żelbetu. W korytarzach kompleksu znaleziono dwudziestu czterech naukowców i strażników. Nie byli po prostu zabici – zostali rozerwani na strzępy, a ich ciała ułożono w dziwny, niepokojący wzór wzdłuż głównego szybu wentylacyjnego.

Do akcji wkroczyła grupa „Kaskad” – sześciu najlepszych specjalsów z jednostki dywersyjnej GRU, uzbrojonych w karabinki AKMS, granaty fosforowe i ciężkie noże szturmowe. Dowodził nimi major Wołkow, weteran o twarzy tak nieruchomej, jakby wykuto ją w syberyjskim granicie.

Zeszli w głąb kompleksu o północy. Światła awaryjne rzucały na wilgotne ściany krwistoczerwone cienie. Powietrze pachniało ozonem, starym smarem i gęstym, metalicznym odorem świeżej krwi.

– Rozproszyć się. Korytarz B i C – wyszeptał Wołkow, wskazując palcami kierunki. – Strzelać bez ostrzeżenia. Cel nie jest człowiekiem.

Przez pierwsze dwadzieścia minut słyszeli tylko własne oddechy i kapanie wody z pękniętych rur chłodniczych. Napięcie było tak gęste, że żołnierzom drżały palce na spustach. W końcu w głębi hali reaktora rozległ się dźwięk. Nie był to ryk zwierzęcia. To był głęboki, chrapliwy odgłos przypominający czyjś ciężki, urywany śmiech, odbijający się echem od stalowych zbiorników.

– Mam go! Sektory cztery i pięć! – krzyknął szeregowy Morozow, otwierając ogień.

Huk wystrzałów rozdarł ciszę. Z ciemności wyłoniła się potężna sylwetka. Poruszała się z przerażającą, nieludzką zwinnością, odbijając się od ścian i rur. Kule z kałasznikowa krzesały iskry na metalu, a te, które trafiały w cielsko bestii, zdawały się jedynie ją rozjuszać.

Zanim Morozow zdążył zmienić magazynek, cień spadł na niego z góry. Rozległ się krótki, zduszony krzyk i odgłos łamanych kości. Bestia rzuciła bezwładnym ciałem żołnierza w stronę pozostałych, powalając dwóch kolejnych komandosów.

– Granat! Rzucaj! – wrzasnął Wołkow, opróżniając magazynek w szeroką pierś stwora.

Błysk eksplozji oślepił wszystkich. Smród palonego ciała i fosforu wypełnił salę. Gdy dym opadł, potwór leżał na kratownicy, ciężko dysząc. Jego lewe ramię było zwęglone, z boku sączyła się ciemna, niemal czarna krew. Z sześciu komandosów na nogach stał już tylko Wołkow i ranny radiotelegrafista, Siergiej.

Major podszedł powoli, trzymając pistolet Makarowa wycelowany prosto między żółte, przekrwione oczy bestii. Stwór spojrzał na niego. W tym spojrzeniu nie było jednak dzikiej furii drapieżnika. Był w nim przerażający, przejmujący ból i... świadomość.

Bestia uniosła wielką, pokrytą bliznami i śladami po elektrodach dłoń. Zamiast zaatakować, drżącym, grubym pazurem zaczęła kreślić coś w kałuży własnej krwi na betonowej posadzce.

Wołkow wstrzymał oddech, mierząc mu w skroń, ale jego wzrok mimowolnie powędrował za ruchem wielkiego palca.

Na betonie pojawiły się koślawe, nieporadne litery cyrylicy.

М А М А (MAMA)

Major zamarł. Jego palec zastygł na spuście. Spojrzał w twarz potwora – w zniekształcone, małpie rysy, pod którymi teraz wyraźnie dostrzegł znajomy kształt czoła i łuków brwiowych. To nie była bestia wyhodowana z probówki.

Wtedy Siergiej, przeszukując pobliskie biurko dowodzenia, znalazł otwartą teczkę z napisem „Ściśle Tajne – Program Ewolucja”. Zamarł, przeglądając pożółkłe fotografie.

– Towarzyszu majorze... – głos radiotelegrafisty załamał się. – To nie jest eksperyment na zwierzętach. Oni nie tworzyli hybrydy.

Wołkow nie odrywał wzroku od oczu umierającego giganta, w których gasła właśnie ostatnia iskra życia.

– Spójrzcie na akta, majorze – wyszeptał Siergiej, podając mu zdjęcie sprzed trzech lat. Widniał na nim młody, przystojny porucznik wojsk powietrznodesantowych, uśmiechnięty w mundurze galowym. Pod spodem widniała pieczęć: „Ochotnik do programu regeneracji tkankowej”. – Profesor Iwanow nie krzyżował małp z ludźmi. On wstrzykiwał zwierzęce geny naszym własnym żołnierzom, próbując stworzyć lek na promieniowanie i rany. Ten potwór... to pułkownik Aleksiejew. Człowiek, który miał nas tu dzisiaj wprowadzić, zanim „zaginął” miesiąc temu.

Wielka klatka piersiowa giganta uniosła się po raz ostatni. Potwór wydał z siebie cichy, niemal ludzki jęk ulgi, po czym jego ciężka głowa opadła bezwładnie na chłodny beton, tuż obok napisanego krwią słowa.

W hali zapadła absolutna cisza, przerywana jedynie sykiem ulatniającej się pary z pękniętych rur. Major Wołkow powoli opuścił broń, wpatrując się w własne dłonie i zastanawiając się, ile jeszcze takich „eksperymentów” czeka na nich w kolejnych sektorach Uralu.

Średnia ocena: 3.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • oldmen

    To opowiadanie niestety słabe. Temat jest ograny, mało rozbudowany (a
    naprawdę można), wtórny, jest tego zalew. Zwłaszcza jakieś opowiadania
    pisane przy pomocy modeli językowych na youtube. Eksperymentalna małpa
    (tu raczej downgrade czyli człowiek zamieniony w małpę, chociaż tu
    plus) wyrwała się z niewoli i rozrabia. Ktoś ją kasuje, znajduje
    prawdę, jest ona pogrzebana, koniec. Nie ma żadnego zwrotu akcji jak
    chociażby na amerykańskich wypocinach tej klasy o dzielnych
    komandosach co to coś paskudnego do sztabu po wartkiej akcji niechcący
    zawloką, zaprzyjaźnią się czy coś :) Ciągnie się ten temat od
    Frankensteina i ciągnie no i tyle :)

    // Oczywiście opowiadanie można traktować jako ćwiczenie w budowaniu
    akcji. Wtedy to co innego ale ja jednak oceniam całokształt i mam
    pewne wymagania co do treści, przesłania itp., no sorry.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania