obok
lubię budzić się, gdy sen jeszcze drga, wtedy zmieniam
zakończenie, doganiam życie i udaję, że to proste
być daleko od bieli ścian.
bliżej, kiedy monitor nie wyświetla filmów,
bo o umieraniu było częściej
niż na torach albo z perspektywy dwunastego piętra,
zanim przychodzi przebudzenie.
oko w oko dla odważnych. lub przegranych.
a to tylko chwila. zwykły czas na reklamę świątecznych
prezentów. więc zawijam się w pozłotko,
znowu udaję, że świecę.
a ty, że widzisz.
choć od dawna uciekamy w sny. w te z krawędzi.
Komentarze (3)
u Ciebie wciąż mono, a ja lubię stereo.
Nie oceniam.
Czasem mono dociera głębiej niż najlepsze stereo, bo nic nie rozprasza...
Pozdrawiam.
O, takie coś to ja lubię. Ogromny ładunek autentyczności, świetne operowanie ironią i celne punktowanie fasadowości relacji. Napiszesz: "co, co"? A tak. Przejście między wersem 3 a 5 („być daleko od bieli ścian. / bliżej, kiedy monitor nie wyświetla filmów, / bo o umieraniu było częściej / niż na torach...”) wymagało ode mnie podwójnego przeczytania, żeby złapać logikę zdania (może coś z tym zrobisz?). Bardzo trafiła do mnie metafora "pozłotka" no i pointa - mocna, bardzo mocna: okazuje się, że ucieczka od rzeczywistości dotyczy obu stron, a „krawędź” staje się wspólnym, niebezpiecznym azylem. No i jeszcze jedno: klasa przerzutnie.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania