Obudź mnie

Fale gorąca zrywają oknu życia horyzont,

by wcisnąć mnie między strzaskane meble.

Nie słyszę huku innych wybuchów.

Usta i gardło dławi mi kurz.

Zwisam na krzyżu i

po prawicy Sprawiedliwego wznoszę błagania.

Może wysłucha mojej modlitwy?

„Niech to się nie dzieje!”

Fragmenty domu,

kiedyś naszego,

rozbite i rozszarpane wokół krateru,

niech wrócą nienaruszone na swoje miejsca!

Wtedy dociera do mnie,

że śnię.

Przecież to niemożliwe…

Poszukiwacze śmierci już przyleciały.

Czarne jak jak ptaki i moje myśli,

kraczą złowieszczo,

gdy je odganiam.

Ale ja walczę z tamtym koszmarem,

to się nie dzieje.

I chociaż koncert,

tych z nieba cicho ciskanych gromów

wciąż trwa,

wiem,

że,

by to skończyć,

spomiędzy gęsto rozsianych trupów,

muszę wyłowić też własne ciało.

Później…

Wystarczy się ocknąć.

Oglądam synka i żonę zmasakrowaną.

Jest też córeczka,

chociaż jej nóżka… wszyscy na miejscu.

Mnie tutaj nie ma.

Więc muszę usnąć i

gdy jeszcze raz otworzę oczy,

tego wszystkiego więcej nie będzie.

Krzyk niepotrzebny,

nie trzeba płakać.

Kładę się pośród swoich najbliższych i cicho szepczę moje zaklęcie:

„Niech mnie ktoś zbudzi!”