„Oczy jak niebo, w które patrzę”

Wrócił – jak świt po długiej nocy,

cichy, a jednak pełen mocy.

W oczach niósł dawny blask iskrzący,

co gasił lęk – nadzieją płonący.

Bo czasem wystarczy jeden krok,

by przywrócić wiarę, rozjaśnić mrok.

Jego powrót – jak obietnica,

że dusza w ciszy znów się zachwyca.

Dedykuję ten wiersz Przemkowi — za to, że swoimi słowami obudził we mnie nadzieję i wiarę, że prawdziwa miłość nadal istnieje.