Od bólu do wolności, od wolności do zniszczenia

Szkarłatem ociekają me ręce,

oczy zaś, wciąż będące sadzawką łez,

nieustannie wylewają coraz to nowsze strumienie,

znacząc szpetnymi korytami twarz.

W końcu, gdy knot świecy mego życia dopalił się do końca,

ciało - teraz puste - pada owiędłe na ziemię.

Wtem, z truchła wylatuje majestyczne stworzenie.

Nie piórami, a szklanymi kryształkami pokryte,

skrzydła, miast być materialne, splecione są ze świetlistych promieni.

Wokół niego, jakby tęczowe zakrzywienie,

otacza go nieziemską nebulą.

Leci on do chmurzystych pałaców,

lecz nim doleciał do celu,

otrzymał cios - od rzuconego kamienia.

Byt zraniony leci ku nocnej otchłani,

gdyż zadana rana okazała się być śmiertelna.

Nie ma już istoty, nie ma tęczowej nebuli -

jest jedynie pył migoczący i opadający

do nocnej pustki.