Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!
Od początku
– Witam. Doprawdy, to wielki zaszczyt gościć Cię w moich skromnych progach – powiedziała Karolina, kłaniając się gościowi.
Miała na sobie śliwkową garsonkę i czarne szpilki, te same, które siedem lat temu założyła na pogrzeb Anieli. Nie lubiła obcasów, bolały ją od nich plecy, ale matka zawsze jej powtarzała, że kobieta powinna wyglądać. Wspominając jej słowa, po raz kolejny wyciągnęła żorżetową spódnicę spomiędzy ud i poprosiła gościa o zajęcie miejsca przy stole.
– Kawa czy herbata?
– Szklanka wody. Z kranu – odpowiedział gość, rozpinając czarny płaszcz.
Karolina odkręciła kurek i poczekała, aż popłynie lodowata woda. Napełniła kryształową szklankę i odwróciła się w stronę stołu. Idąc, nie zważała na elektryzującą się spódnicę, która teraz bardziej przypominała parę spodni. Usiadła naprzeciwko od dawna oczekiwanego gościa i zsunęła szpilki z pięt.
– Od czego zaczynamy? – wyrwało jej się z ust.
– Zawsze byłaś niecierpliwa. I właśnie ta niecierpliwość sprawiła, że tu dziś jestem.
Zacznijmy od początku – dodał.
– Na początku byłam bardzo mała i krucha, jak... – Karolina urwała na widok otwartej dłoni gościa. – ...każdy – dokończyła.
– Pamiętasz co wydarzyło się tamtego lata? – zapytał wizytor, śliniąc długopis.
– Ach... to nie tak. Nie do końca. To były wakacje i tamtego popołudnia przyszła burza, ta, po której pojawia się tęcza, a trawa przybiera barwę soczystej zieleni. Powietrze staje się wilgotne i każdy wdech pachnie deszczem. Gdyby nie to dymiące ognisko, zasilane mokrym drewnem i benzyną, byłby to idealny wieczór...
– Oboje wiemy, że to był początek. Niecierpliwość. – Postukał długopisem w leżący przed nim notes i gestem ręki kazał kontynuować.
Karolina spojrzała na jego czarny prochowiec, który wciąż miał na sobie, a potem na jego szarą twarz. Była zwyczajna, podłużna, o sterczących kościach policzkowych i wąskich ustach. Zawahała się na moment. W końcu podjęła opowieść:
– Kiedyś byłam mała i krucha... – urwała, ponownie uciszona gestem dłoni, a potem wybuchła – Nie będziesz mi przerywać? Rozumiesz? Ty niemrawa chudzinoto, ty koścista facjato, ty kreaturo! To jest moja ostatnia szansa, by opowiedzieć tę historię. I kto tu jest niecierpliwy? Co?
Przybysz pokiwał głową i wstał od stołu.
– Spisz to w książkę – rzucił przez ramię i wyszedł.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania