Odarte

Czasem pojawi się uczucie, które wypływa ze środka. I trudno jest w nim zamieszkać bez bardziej wyszukanego słowa. Być może dlatego, że w uczuciu tym jawi się poezja, człowiek próbuje utrzymać to z dala od myśli. I wtedy poezja to kamuflaż, ładna odklejke. Mógłbym zacząć pisać, że po tylu latach licealna miłość jeszcze do mnie powraca, najczęściej snami.

Tylko po co miałbym się rozpuszczać. To nie była miłość, a umysł doskonale wie, co do mnie wraca. Gdybym mógł cię teraz zruchać, przypomnieć zapach ciała i poczuć, jakie perfumy nosisz dzisiaj na sobie, a potem trochę bym tęsknił, na chwilę posmutniał, nic nie żałował, bo nie umiem ani kochać, nawet się przywiązać.

Nie umiem za bardzo przeżywać. Nic nie umiem z tego, o czym mówi poezja. W chuju to mam. Myślę, czy trafi się jakaś Honda z brązowym skórzanym fotelem.

I teraz powoli rozumiem, że wiele osób mówi o tym, kiedy rodzi się poezja, skąd płyną jej słowa, a ja? Ja patrzę, kiedy ona właśnie umiera.