odczynianie czerni

"Człowiek, który potrafi druzgotać iluzje jest zarazem bestią i powodzią. Iluzje są tym dla duszy, czym atmosfera dla planety." - Virginia Woolf

nie szarp mi oddechu

gdy smakuję ozon

po burzy niech wypełnia

przestrzeń pod żebrami

rozpłynie się łagodnie

jak człowiek w ramionach

i siedem barw po deszczu

pomiędzy kroplami

uczepionymi liści

dopóki nie spadną

oszczędź

oszczędź pastele -

strugami na ciele…

tamy stawiam przed czernie

choćby zwódź miast zalać

mrokiem który przez skórę

wprost do płuc i w krwiobieg

niech róż i błękit rzeką

niech tonę w odcieniach

i cała w pokuszeniu

z tęczowej palety

zbławatnię każdy zwiastun

przejaśnień ociepleń

wiotkim muśnięciem dłoni

pozamieniam w kwiaty