Odgrzech.

I jest jeszcze ten kocur, co zaczepia pazury

o moje alter ega, wydobywając na wierzch

wspomnienia o ciepłych kamieniach.

To nie kwestia pogody, duchy zamieszkały

w szafach i stojakach na płyty,

bawiąc się w chowanego ze smugami światła.

Tańczą na nich kankana i śmieją się

do moich pleców.

A ja boję się nawet odwrócić.

Odbiec gdzieś bezpiecznie, zgubiwszy najpierw płuca,

potem stopy i kości zetrzeć na miał,

spalić w piecu i poczuć cokolwiek.

I jest jeszcze ten pazur na końcu kota,

co ma tylko dwie ciemniejsze plamki na sierści,

a nazywamy ją najciemniejszym ogniwem,

unikamy jak złego.

Łasi się, domaga uwagi, gardzi spojrzeniem

pragnąc pochłonąć mnie, podrapać do żywicy.

I w tym sęk.

I w tym wszystkie strachy.