Odrzucili Cię

Budynki ku górze, alejami oddzielone

Miasta ciągnące się marszu godzinami

Samochodem, pociągiem i tramwajami

Beton i drzewo na zmianę wymienione

Ile by patrzeć bogactwa i akcji

Reformy, korupcje, regulacje

Pieniądze, decyzje, dotacje

Potrzeba metali i obligacji

Sztuka być może, niepodobna do siebie

Sztucznym i zgniłym blaskiem

Nie słysząc to pragnąc chwały poklaskiem

A wszędzie przecież, pomijająca Ciebie

I budynek najwyższy zmienił swoje zadane

I człowiek pragnąc zmienił przeznaczenie

I skupisko ludzi przeżywa oddalenie

I zapomniano gdzie jest to coś szczęściem nazwane

Gdzie jesteś pytam ja Ciebie

Gdzie jesteś śpiewem płaczę

Nawet tam gdzie być powinieneś, tylko coś w ciszy kołacze

Nawet się staram i idę przed siebie, szukając i Ciebie i siebie

Naprawdę

Zgubiony

W gąszczu szkła i stali uziemiony

Patrzę i widzę radosną paradę

Gdzie się nie obejrzę przestraszony

Szukam i patrzę

Gdzie jesteś Majstrze

W wielkości świata ja przytłoczony

I choćby się skończył czas i miejsce

Miasto i wieś i to pomiędzy

I wszystko byłoby w nędzy

Przyjdź choćby w powiewie, zwłaszcza teraz, bo wszędzie cielce...