Odwrót znad Berezyny

Nie chęć chwały wzbycia przez step ruski nas niosła,

Nie dla nas być miała ta chwila, Polsce wzniosła;

Nie blask zwycięstwa od Dźwiny roty prowadził,

Jeno krzyk Ojczyzny, którę lud własny zgładził;

Jeno widmo klęski na drodze do Smoleńska,

W zimne noce śniegiem białe, ciem bezeceńska.

Ojczyzno miła! Dla Ciebie umierać przyszło!

W skrzydłach Orła, które, choć wtenczas zwinięté,

Ostoją żywém, dumą tym, którem życie zswyszło

i zstali w tey ziemi. A nam, w noce nieświęté,

Zapomnianym już w Xięstwie z dawna, tak zapewne,

Jeszcze tylko w taflach lodu stawić łzy rzewne.

Bo nam ratunkiem by tylko śmierć była prędka,

Połać na niebiesiéch, w łanach Pańskich miękka,

Która jedna, byłaby nam śnionym z lat skarbem,

Gdy wsza z wart, półsnem, jakoby, ostrym harpem,

I tym samym - chwała i cześć jest z rańsza ległem,

Bo dla nich, męka nasza - czasem już odległem.

Jednak, jak żołnierzowi przystało być w modzie,

Tak i zimie należy być okutą w lodzie,

A ludziom - nic do tego, przy naturze rzeczy,

Być tak musiało, i nikt temu nie zaprzeczy,

Woyna na to zskazaną już była z jesieni,

Gdy dzicy gęsi, w kluczach, lecieli wzniesieni.

Tak i my, dziś zostaliśmy osamotnieni.

I pod łuną miesiąca, modlić się zostało

O dobrą śmierć, gdy obrona już jeno białą,

Bez kul w patrontaszu, bez żadnej własnej mieni.

« Więc, gdy przyszło się bronić, nie innych ciemiężyć,

Stajem hasłem Polaka - zginąć, lub zwyciężyć! »

Huzarom zostały szabeltasy, brak im koni,

W mrozie się tułaczą, przy znaku Pogoni;

Szaserzy bez karabinów, mundur bez guzów,

Szronem płaszcz spłowiał zajęty, ślad lat minionéch,

Całość w akompaniamencie jęków ranionéch,

Z woli, myśli i w sprawie Cesarza Francuzów...

Boże! Spójrzli z góry na nas, te dzieci Swoje,

Niegodziwe, by być Ciebie nazwać swym Ojcem,

Spójrz, a racz, za wszystkie owe trudy i znoje,

Być dla nas oazą, beduinów mówiąc wzorcem,

Racz nas zachować w Łasce Swojej, być dziś tarczą

dla nas, a już zawsze dla tych, co na Dzukii walczą.

5 XII 1812