odwroty

ziarno głodu zasiane przez dym

przemieszcza się wzdłuż wiatru

aż ktoś przełoży ziemię z chmur

wzrośnie do siebie jak puste dłonie

blaskiem niespełnionych próśb

wiem że wiesz

będziemy szli przez obrazy

łagodną geometrię kantów

do miejsc które i tak zostaną

ukryte

aż linie zbiegną się jak nóż

przecięty węzeł uwolni błysk

powiedz to

przesyp słowa

w spadającej ze schodów

klepsydrze

nie czekaj na mnie