ODYSEUSZEM BYWAM

Odyseuszów nostalgii napełnianiam dzban po brzegi

w ustach przekrwionych goryczą lęku

tkliwie szeptam słowa brocząc żalem

a czas upływa

jednostajnie wymuszony ze świtem odchodzę

w pozornych objęć promieniach światła

co prowadzą w mroku spokojną otchłań