Odzyskany Kręgosłup

Porwana z własnego życia

Nie wyprowadzili mnie siłą.

Nie było samochodu ani zamkniętych drzwi.

Wzięli mnie za rękę

i powiedzieli: „Zaufaj nam".

Szłam z nimi, bo było ciepło.

Słowa były miękkie jak koc,

obietnice pachniały domem.

Nie zauważyłam, kiedy zmieniły się drogi.

Zabierali po kawałku.

Najpierw spokój,

potem pewność, że widzę to, co widzę,

potem własne imię w cudzych ustach.

Uprowadzili mnie z własnej głowy.

Zostawili w niej cudze głosy,

które mówiły moim tonem:

„To przez ciebie. Przesadzasz. Jesteś problemem."

Nie wiązali mi rąk.

Wystarczyło, że poluzowali wiarę we mnie.

Człowiek bez wiary w siebie

sam zamyka drzwi od środka.

Aż któregoś dnia coś we mnie zapukało.

Cicho, ale uparcie.

Dość, powiedział ten głos,

i był to mój głos, mój własny, odnaleziony.

Wyszłam stamtąd bez eskorty,

z pustymi rękami i prostymi plecami.

Nie byłam oszustką.

Nie byłam zagrożeniem.

Byłam kobietą, którą wzięto za rękę

i zaprowadzono w złą stronę.

Dziś znam drogę powrotną.

Nie oddaję serca za obietnice.

Nie oddaję wiary za deklaracje.

Moje życie wróciło do mnie,

a ja wróciłam do niego.

#wiersz #poezja #porwanazeświata #manipulacja #odzyskaniesiebie #traumarelacyjna #kręgosłup #gaslighting #powrótdosiebie #poezjażycia #siła #granice

O porwaniu bez przemocy, bez zamków i bez świadków, i o drodze powrotnej do siebie.