Ogień i żar.

Tańczył we mnie nienagannie ten ogień.

Bez trosk czy zmartwień rozświetlał się w sercu.

Jednak tracił blask, jakby w oka mgnieniu.

Czas nieubłaganie przygasał płomień.

Tańczący we mnie dodawał mi siły.

Pomysły i pasje w nim znajdowałem.

Jednakże w drodze mej, gdzieś go zgubiłem.

Tylko skrawki tego ognia się tliły.

Płomień gasnący w mym sercu i duchu,

Dużo za wcześnie mi zaczął przygasać.

I pozbawionym nadzei się stałem.

Spojrzałem na siebie i mówię - tchórzu!

Dopiero począłeś życie poznawać!

Zbyt często, za bardzo żaru się bałem.