ograne sceny

między wątek i osnowę

wplotę mróz i wsnuję słowa,

bo fabuła trąci nudą,

teatralną wprost obłudą

tej postaci, która w planie

grała chwilę na ekranie.

potem klaps! i nowa scena

już bez chwili bez znaczenia.

tu: stop klatka - bezruch w kadrze –

zamarznięta woda w wiadrze

i pan mróz też osłupiały,

że go słowa zamotały.

i że szarpią wątki brzmieniem -

tym, że chwila ma znaczenie,

że nie wolno profanować

czasu, który zastygł w słowach.

bezpowrotnie w akcji przepadł

jak przygięty cień człowieka.