Ojczyzna

Trzepoce zwycięsko na wietrze

W sztandarów kolory wpleciona

Na górze odwagi biel

Na dole krew karmazynowa

Jak wielu ją niosło na rękach

Przez tragedii czasów zawieje

Skrwawioną, pobitą i w cięgach

Lecz widok jej wracał nadzieję

Skąd siła w niej taka ogromna

By rosłych mężów rozczulać

I wzywać za nią do walki

Aż wolność wyrwać się uda

Jak wielu synów wyrodnych

Jej łono zdradą splamiło

Lecz więcej synów czcigodnych

Za rany jej wieki krwawiło

Już wyszedł nie jeden za progi

By kiedyś rację jej przyznać

Chciał odkryć bezpieczną przystań

A przystań stanowi - Ojczyzna!