Oko Cyklonu

​Gdyby nie to, co szarga, byłabym dziś nikim – rozbitkiem bez przystani, bez swej dynamiki.

Bądź we mnie pewnym sterem, gdy wiatr tnie z ukosa,

bo w oku cyklonu mój spokój mknie pod niebiosa.

​Choć wabi mnie pokusa, swój brzeg znaczę sama,

w nagości czystej prawdy – pęka kłamstwa rama.

Wzrok niosąc nieugięty, przejdę przez odmęty,

idę przed siebie – niosąc kierunek niezmięty.

​Gdy mrok przesłania niebo i gęstnieje czerń cieni,

ja dumnie stawiam kroki pośród tych ostrych cierni.

W tym oku, w samym centrum, gdzie milknie świat cały,

odnajdę sens istnienia — piękny i zuchwały.