On tam był

W ciemnym szpitalnym pokoju,

z jedną nogą w zaświatach,

leżałem w zapachu lizolu,

zbyt słaby, by się rozpłakać.

Lekarz powiedział po cichu,

z lekka się z tym ociągając:

„Jeśli przeżyjesz do świtu,

to znaczy, że życie wygrało”.

Leżałem sam, nieruchomy,

z mrowiem myśli wciąż w głowie,

gdy nagle gdzieś z prawej strony

przede mną pojawił się człowiek.

I ciepłe światło od niego biło,

Jak gdyby w cieniach ukryte.

Już tylko Boga prosiłem o litość,

myślałem, że kończy się życie.

Młody, taki znajomy mężczyzna —

chciałem go w myślach odnaleźć.

Nie, to napewno nie była maligna,

gdzieś go już kiedyś widziałem.

Patrzył z miłością po cichu,

aż ciało zaczęło pulsować.

Czas nie liczył nam minut,

a życie wracało bez słowa.

I jeszcze się zdążył uśmiechnąć,

w oczach miał spokój i miłość,

a potem się nagle rozpierzchnął,

jak gdyby go nigdy nie było.

Za oknem sunął po niebie

srebrny księżyc lunatyk.

Mój ojciec był tutaj u mnie,

ten, który odszedł przed laty.

Rankiem był przy mnie lekarz

i mówił tak jakby z podziwem:

„Na śmierć jeszcze trochę poczekasz.

To cud, że noc nam przeżyłeś”.

Gdy potem dzwoniłem do domu,

matka głosem lekko łkającym

rzekła: „Wiem, że ci pomógł.

Twój ojciec był u mnie w nocy.

Powiedział, że cię nie stracę,

i… „Nie płacz, życie przed nami”.

Rzekłem jej: „Mamo, nie płaczę,

ja tylko tęsknię już za nim”.

Oparte na prawdziwych wydarzeniach w Toronto General Hospital 1994.