On tam był
W ciemnym szpitalnym pokoju,
z jedną nogą w zaświatach,
leżałem w zapachu lizolu,
zbyt słaby, by się rozpłakać.
Lekarz powiedział po cichu,
z lekka się z tym ociągając:
„Jeśli przeżyjesz do świtu,
to znaczy, że życie wygrało”.
Leżałem sam, nieruchomy,
z mrowiem myśli wciąż w głowie,
gdy nagle gdzieś z prawej strony
przede mną pojawił się człowiek.
Ciepłe światło od niego biło,
Jak gdyby w cieniach ukryte.
Ja tylko Boga prosiłem o litość,
myślałem, że kończy się życie.
Młody, znajomy mężczyzna —
chciałem go w myślach odnaleźć.
Nie, to nie była żadna maligna,
gdzieś go już kiedyś widziałem.
Patrzył z miłością po cichu,
aż ciało zaczęło pulsować.
Czas nie liczył nam minut,
a życie wracało bez słowa.
Jeszcze się zdążył uśmiechnąć,
w oczach miał spokój i miłość,
a potem się nagle rozpierzchnął,
jak gdyby go nigdy nie było.
Za oknem sunął po niebie
srebrny księżyc lunatyk.
Mój ojciec był tutaj u mnie,
Choć odszedł od nas przed laty.
Rankiem był przy mnie lekarz
i mówił tak jakby z podziwem:
„Na śmierć jeszcze trochę poczekasz.
To cud, że noc nam przeżyłeś”.
Gdy potem dzwoniłem do domu,
matka głosem łkającym
rzekła: „Wiem, że ci pomógł.
Twój ojciec był u mnie w nocy.
Powiedział, że cię nie stracę,
i… „Nie płacz, życie przed nami”.
Rzekłem jej: „Mamo, nie płaczę,
ja tylko tęsknię już za nim”.
Oparte na prawdziwych wydarzeniach w Toronto General Hospital 1994.
Komentarze (35)
Utracone dzieci zawsze idą do nieba bo są nie niewinne inna kwestia dotyczy tego kto i w jaki sposób je począł .
W niebie jest wszystko Spisane ,bilans zysków i strat również
bez nie
uch! do licha! czytam w twojej rzeczy prawdę (dla mnie, nie musiałeś dodawać)
a prawda, choć dziś mieni się w słowach złośliwych papug, w słowach jak twoje jest ta jedna
u mnie masz piątala
Zardak dzięki.
Piękne
Barmaria dziękuję.
Ponieważ nie uznaję w poezji ''mej'', ''me'', proponuję mej - wciąż, me - aż
''potem się w ciemność rozpierzchnął
z tymi dwoma innymi.'' - tutaj coś nie zagrało, przeczytaj na głos, zresztą cały przeczytaj na głos, tak się wyłapuje nierówności w rytmie, bo ten wiersz zasługuje na perfekcję...
Grafomanka jak zwykle wielkie dzięki za uwagi.🙂
👍👍👍
Dzięki za odwiedziny.
Marabut wzruszyłam się bardzo przy tym wierszu 🥹😣❤️
Aeliora dziękuję.
Kolejny piękny wiersz!
KaMaRo bardzo Ci dziękuję.
Piękny, wzruszający opis przeżyć.5
Marabut. Na piękny sen,
zasługuje tylko ten,
co ma u Boga zasługi
a ten mu zapewni żywot długi.
Jak Księga życia, jeszcze nie była zapisana
To dlatego przez ciebie została dopisana.
Pozdrawiam i długiego życia–życzę.
realista Dzięki
Dziękuję Sokratesie.
Też się zastanawiam po co nadal jestem
Tak jak każdy człowiek urodziłaś się po to żeby kochać a więc kochaj.
Ciekawy ale przegadany.
Dzięki za opinię.
Radziłabym wyrównać trochę rytm😊łamie się w kilku momentach. Natomiast poza tym konsekwentnie prowadzony od początku do końca, z konkretnym przesłaniem. Ciepły i uczuciowy😊pozdrawiam
Troszeczkę poprawiłem, dzięki za uwagi.
marabut, wzruszyłeś mnie tą rzeczą
To był chłoniak w ostatnim stadium, z przerzutami praktycznie wszędzie, łącznie ze szpikiem kostnym. Przeszedłem przeszczep szpiku. Chemioterapia zniszczyła mi żyły do tego stopnia, że leki, krew i wszystko, czego potrzebował organizm, podawano mi przez cewnik centralny.
Dwa dni po przeszczepie mój układ odpornościowy praktycznie nie istniał. Miałem zerową liczbę białych krwinek. I właśnie wtedy przyszła infekcja.
Z Ottawy przyleciał profesor immunolog, który przygotował dla mnie specjalnie dobrany antybiotyk. Po jego podaniu usłyszałem coś, czego nie zapomina się do końca życia: jeżeli antybiotyk zadziała — przeżyję. Jeżeli nie — nie dożyję świtu.
Zostałem sam w izolatce.
I właśnie tej nocy wydarzyło się to, co wcześniej opisałem — moje doświadczenie na granicy życia i śmierci. Nie próbuję nikomu narzucać, czym ono było ani jak należy je interpretować. Wiem tylko, czego sam doświadczyłem.
Następnego ranka badania krwi pokazały pierwsze białe krwinki. Było ich zaledwie kilka. Kolejnego dnia były już tysiące, a po trzech dniach — miliony.
Piątego dnia wyszedłem ze szpitala.
Lekarze potrafią wyjaśnić działanie antybiotyku, odbudowę układu krwiotwórczego i przyjęcie się przeszczepu. Ja tego nie neguję. Nauka ma swoje odpowiedzi.
Ale ja mam również własne doświadczenie tamtej nocy i wiem, jakie znaczenie miało ono dla mnie.
Wyszedłem po pięciu dniach bez ani jednej transfuzji. Wiedziałem, że po takich przeszczepach pobyt w szpitalu i późniejsza rekonwalescencja mogą trwać bardzo długo.
Ja po dwóch tygodniach wróciłem do pracy .
❤️ Bo tak miało być!!! Medycyny też nie neguję ale myślę, że jest ,,coś ponad farmakologią,, ☀️Mój roczny syn miał półroczną chemioterapię ,wcześniej przy urodzeniu dostał w pierwszej minucie życie 1pktApgar ...Miałam 25lat i patrzyłam na moje maleństwo gdy pare antybiotyków na raz wkłuciem centralnym spływało jednocześnie....ejjjjjj może dlatego trawa ma dziś bardziej zielony soczysty kolor ☺️Dobrego Dnia 🍀
szczęście! i ściskam mocno za otwarcie tamtej krytycznej nocy
w podobnych okolicznościach mój przyjaciel nie przeżył, że za trumną szedłem
nie wiem, co tam może medycyna, ale bez wsparcia (swojego? ojca?) byś się pewnie nie wydostał
mówią teraz magistry o czym dawno wiedzieliśmy implicite, o pamięci genetycznej (wreszcie jest na to nazwa, co nasza racjonalna umysłowość łyka!) - nie to żebym, bo rzecz którą przeżyłeś krytyczną, jest piękna. dzięki że podzieliłeś się! co, oczywiście! rodzi imperatyw podjęcia, i mam rzecz dla ciebie, co pamiętam napisałem z podobnej do twojej zapaści, tyle że bez tam happy endu, ale ni chuja nie pamiętam, gdzie to może być - tak mi się złożyło z twoim przeżyciem, że poszukam, co możże potrwa, bo pisałem może jeszcze w drodze, na papierze
trzymaj się marabucie! już lepiej rozumiem twoje słowa.
masz prezent, jeszcze te kilka lat, co bezcenne
suerte!
Dzięki, Przyjacielu. Chyba właśnie dlatego o tym napisałem — nie po to, żeby kogokolwiek przekonywać, tylko żeby podzielić się czymś, co zostało we mnie na zawsze.
Tamtej nocy dostałem coś, czego nie da się kupić ani zaplanować — dalszy ciąg. I masz rację, te „kilka lat” to prezent, choć mam nadzieję, że los będzie w tej kwestii trochę bardziej hojny. :)
A tego, co napisałeś wtedy, poszukaj koniecznie. Nie spiesz się. Jeśli odnajdziesz choćby tę kartkę zapisaną gdzieś w drodze, bardzo chętnie przeczytam.
I przykro mi z powodu Twojego przyjaciela. Czasem dwóch ludzi dochodzi do tej samej granicy, a tylko jeden wraca. Dlaczego — tego chyba żadna medycyna do końca nie wyjaśni.
Dzięki za te słowa i za to, że teraz trochę lepiej rozumiesz moje.
Suerte! Ściskam.
Lumi Może właśnie dlatego. Kiedy człowiek choć raz naprawdę poczuje, jak kruche jest życie, później inaczej patrzy na rzeczy, obok których wcześniej przechodził obojętnie. Trawa jest bardziej zielona, słońce cieplejsze, a zwyczajny dzień przestaje być zwyczajny.
Medycyny też nie neguję — zawdzięczam jej bardzo wiele. Ale podobnie jak Ty czuję, że nie wszystko da się zamknąć w tabletce, strzykawce i laboratoryjnym wyniku.
A Tobie, jako 25-letniej mamie patrzącej na walczące maleństwo, musiało być wtedy niewyobrażalnie trudno.
Dobrego dnia i dużo tej soczystej zieleni. ☀️🌿
marabucie, dość prędko znalazłem, ale bardziej komentarz, jak w tytule (słowem, nieźle dało mi w kość, że wracałem...), rzecz istotna jest jednak na papierze, gdzieś tam, trochę potrwa, ale znajdę,
póki co;
sala nr 7. wspomnienie
w pokoju numer siedem może
nie pamiętam numeru
pamiętam zdarzenie
wędrówkę przez pustynię
ze spotkanym tobą
przypadkiem który mogliśmy przewidzieć
płytkie oddechy
w rytmie zbliżających się śmierci
środowisko umierania
okoliczności końca
w ruchu wokół i donikąd
usilne patrzenie przed siebie
pod dominantą fatum
obraz kobiety w oddali
miraż w przestrzeni
uginającej się od żaru
postać z maligny rzeczywistości
pochylająca się nad tobą
zasłaniająca litą sylwetką
gwiazdy i niebo
wycinek najczarniejszej czerni
rozpaczy oddania poddania
dalej od siebie
oddalałeś się szedłeś
w jej stronę
dalszy bardziej samotny
pogrążałeś się w miraż
odrywany po trochu
przez fale szklistego powietrza
cichy mniej widoczny
by całkiem zniknąć
patrzyłem potem
unosząc się nad pustynią numer osiem
jak we śnie
ubierają cię w czarną galabiję
szeleszczącą plastikiem
odchodzisz z pustyni siedem albo osiem
zapomniałem numeru
pamiętam zdarzenie
wspólną drogę
w milczeniu z tobą
konaniu w pragnieniu
pragnienia jeszcze
czegoś
trochę
przy okazji, co sobie zapamiętałem; on umarł! obudziły mnie hałasy siostrzyczek i piekielny szelest czarnego wora, do którego go pakowały niezdarnie. o matko! w głowie. umarł ten wojownik i z przejęcia srać mi się zachciało a że przypięty do urządzeń, wenflonów i czego tam, proszę je, wypnijcie mnie, te miskę mi pod dupę 'sraj jak leżysz, bo nie mamy czasu'. jak tu srać przy kadawerze, bądź jakkolwiek bądź człowieku jeszcze chwilę temu (nie miałem jak moi wojowniczy dziadkowie przygotowania frontowego). to wypinam te wszystkie złącza żeby gdzie muszę i wypierdalam się jak długi przed łóżkiem, te w śmiech cały czas mocując się z trupem.
wkurwiłem się się na żarty. wypięty, już z szafki cywilne ubranie, się przebrałem do dyżurki w niebieskim półświetle - proszę mi tu taksówkę na jak najprędzej. jakby ducha zobaczyły, eeee....., poczekaj chwilę i wróciły z doktorem, że co i tak dalej, to wykładam. no dobrze, on na to, ale pan możesz umrzeć, to umrę i chuj, ja na to. spadły mu okulary i urosła broda i do siostrzyczek żebym podpisał papier i umożliwiły mi zniknąć. ot, taka historia
Marabut nie lubię wracać do przeszłości bo czasu nie cofnę a jestem tu i teraz ☺️....wtedy zauważyłam, że krzesło obok mnie jest puste a obrączka lśni w słońcu....trafiłam na salę z odchodzącym 10letnim chłopcem i może dlatego,, Oscar i Pani Róża,, to domknięcie etapu opisanego życia z innej perspektywy..Wiesz 14miesieczne dziecko to intuicyjny czas, kiedy lecisz na instynkcie a wytłumacz że do 14.00 jesteśmy na czczo bo badanie wtedy jest ,co powiedzieć??? Dobrego dnia ☀️
Mocne. I chyba teraz jeszcze lepiej rozumiem, dlaczego wracałeś do tego wspomnienia. Najpierw przeczytałem wiersz, a dopiero potem komentarz — i nagle ta pustynia, czarna galabija i „środowisko umierania” przestały być tylko poetyckimi obrazami.
Najbardziej uderza mnie jednak to, jak różnie człowiek może znaleźć się tak blisko śmierci i jak różnie ją zapamiętać. Ty patrzyłeś, jak odchodzi człowiek obok Ciebie, ja sam byłem tym, którego — przynajmniej według medycznego scenariusza — mogło już rano nie być.
I może dlatego obaj do tego wracamy. Nie po to, żeby komukolwiek cokolwiek udowodnić, tylko dlatego, że pewnych zdarzeń człowiek już z siebie nie wypisze.
Szukaj tego, co masz na papierze. Chętnie przeczytam.
marabucie, ja tam sąsiadowałem z nim przez braterstwo, też mnie skazali z podręcznika i swoją expertise, ale się wywinąłem, on nie, ale jak pisałem obydwaj wylecieliśmy z pokoju numer osiem/ czy siedem, każdy w swoją stronę, ja jak ty, jak ty
Czuję te emocje. Podoba mi się
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania