On tam był

W ciemnym szpitalnym pokoju,

z jedną nogą w zaświatach,

leżałem w zapachu lizolu,

zbyt słaby, by się rozpłakać.

 

Lekarz powiedział po cichu,

z lekka się z tym ociągając:

„Jeśli przeżyjesz do świtu,

to znaczy, że życie wygrało”.

 

Leżałem sam, nieruchomy,

z mrowiem myśli wciąż w głowie,

gdy nagle gdzieś z prawej strony

przede mną pojawił się człowiek.

 

Ciepłe światło od niego biło,

Jak gdyby w cieniach ukryte.

Ja tylko Boga prosiłem o litość,

myślałem, że kończy się życie.

 

Młody, znajomy mężczyzna —

chciałem go w myślach odnaleźć.

Nie, to nie była żadna maligna,

gdzieś go już kiedyś widziałem.

 

Patrzył z miłością po cichu,

aż ciało zaczęło pulsować.

Czas nie liczył nam minut,

a życie wracało bez słowa.

 

Jeszcze się zdążył uśmiechnąć,

w oczach miał spokój i miłość,

a potem się nagle rozpierzchnął,

jak gdyby go nigdy nie było.

 

Za oknem sunął po niebie

srebrny księżyc lunatyk.

Mój ojciec był tutaj u mnie,

Choć odszedł od nas przed laty.

 

Rankiem był przy mnie lekarz

i mówił tak jakby z podziwem:

„Na śmierć jeszcze trochę poczekasz.

To cud, że noc nam przeżyłeś”.

 

Gdy potem dzwoniłem do domu,

matka głosem łkającym

rzekła: „Wiem, że ci pomógł.

Twój ojciec był u mnie w nocy.

 

Powiedział, że cię nie stracę,

i… „Nie płacz, życie przed nami”.

Rzekłem jej: „Mamo, nie płaczę,

ja tylko tęsknię już za nim”.

 

Oparte na prawdziwych wydarzeniach w Toronto General Hospital 1994.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 12

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (35)

  • najmniejsza 2 mies. temu

    Utracone dzieci zawsze idą do nieba bo są nie niewinne inna kwestia dotyczy tego kto i w jaki sposób je począł .
    W niebie jest wszystko Spisane ,bilans zysków i strat również

  • najmniejsza 2 mies. temu

    bez nie

  • zardak 2 mies. temu

    uch! do licha! czytam w twojej rzeczy prawdę (dla mnie, nie musiałeś dodawać)
    a prawda, choć dziś mieni się w słowach złośliwych papug, w słowach jak twoje jest ta jedna
    u mnie masz piątala

  • Marabut 2 mies. temu

    Zardak dzięki.

  • Barmaria 2 mies. temu

    Piękne

  • Marabut 2 mies. temu

    Barmaria dziękuję.

  • Grafomanka 2 mies. temu

    Ponieważ nie uznaję w poezji ''mej'', ''me'', proponuję mej - wciąż, me - aż

    ''potem się w ciemność rozpierzchnął
    z tymi dwoma innymi.'' - tutaj coś nie zagrało, przeczytaj na głos, zresztą cały przeczytaj na głos, tak się wyłapuje nierówności w rytmie, bo ten wiersz zasługuje na perfekcję...

  • Marabut 2 mies. temu

    Grafomanka jak zwykle wielkie dzięki za uwagi.🙂

  • Dobranocka 2 mies. temu

    👍👍👍

  • Marabut 2 mies. temu

    Dzięki za odwiedziny.

  • Aeliora 2 mies. temu

    Marabut wzruszyłam się bardzo przy tym wierszu 🥹😣❤️

  • Marabut 2 mies. temu

    Aeliora dziękuję.

  • KaMaRo 2 mies. temu

    Kolejny piękny wiersz!

  • Marabut 2 mies. temu

    KaMaRo bardzo Ci dziękuję.

  • Sokrates 2 mies. temu

    Piękny, wzruszający opis przeżyć.5

  • realista 2 mies. temu

    Marabut. Na piękny sen,
    zasługuje tylko ten,
    co ma u Boga zasługi
    a ten mu zapewni żywot długi.
    Jak Księga życia, jeszcze nie była zapisana
    To dlatego przez ciebie została dopisana.
    Pozdrawiam i długiego życia–życzę.

  • Marabut 2 mies. temu

    realista Dzięki

  • Marabut 2 mies. temu

    Dziękuję Sokratesie.

  • Lumi 2 mies. temu

    Też się zastanawiam po co nadal jestem

  • Marabut 2 mies. temu

    Tak jak każdy człowiek urodziłaś się po to żeby kochać a więc kochaj.

  • piliery 2 mies. temu

    Ciekawy ale przegadany.

  • Marabut 2 mies. temu

    Dzięki za opinię.

  • Bernadetta12345 2 mies. temu

    Radziłabym wyrównać trochę rytm😊łamie się w kilku momentach. Natomiast poza tym konsekwentnie prowadzony od początku do końca, z konkretnym przesłaniem. Ciepły i uczuciowy😊pozdrawiam

  • Marabut 2 mies. temu

    Troszeczkę poprawiłem, dzięki za uwagi.

  • zardak 2 mies. temu

    marabut, wzruszyłeś mnie tą rzeczą

  • Marabut 2 mies. temu

    To był chłoniak w ostatnim stadium, z przerzutami praktycznie wszędzie, łącznie ze szpikiem kostnym. Przeszedłem przeszczep szpiku. Chemioterapia zniszczyła mi żyły do tego stopnia, że leki, krew i wszystko, czego potrzebował organizm, podawano mi przez cewnik centralny.

    Dwa dni po przeszczepie mój układ odpornościowy praktycznie nie istniał. Miałem zerową liczbę białych krwinek. I właśnie wtedy przyszła infekcja.

    Z Ottawy przyleciał profesor immunolog, który przygotował dla mnie specjalnie dobrany antybiotyk. Po jego podaniu usłyszałem coś, czego nie zapomina się do końca życia: jeżeli antybiotyk zadziała — przeżyję. Jeżeli nie — nie dożyję świtu.

    Zostałem sam w izolatce.

    I właśnie tej nocy wydarzyło się to, co wcześniej opisałem — moje doświadczenie na granicy życia i śmierci. Nie próbuję nikomu narzucać, czym ono było ani jak należy je interpretować. Wiem tylko, czego sam doświadczyłem.

    Następnego ranka badania krwi pokazały pierwsze białe krwinki. Było ich zaledwie kilka. Kolejnego dnia były już tysiące, a po trzech dniach — miliony.

    Piątego dnia wyszedłem ze szpitala.

    Lekarze potrafią wyjaśnić działanie antybiotyku, odbudowę układu krwiotwórczego i przyjęcie się przeszczepu. Ja tego nie neguję. Nauka ma swoje odpowiedzi.

    Ale ja mam również własne doświadczenie tamtej nocy i wiem, jakie znaczenie miało ono dla mnie.

    Wyszedłem po pięciu dniach bez ani jednej transfuzji. Wiedziałem, że po takich przeszczepach pobyt w szpitalu i późniejsza rekonwalescencja mogą trwać bardzo długo.

    Ja po dwóch tygodniach wróciłem do pracy .

  • Lumi 2 mies. temu

    ❤️ Bo tak miało być!!! Medycyny też nie neguję ale myślę, że jest ,,coś ponad farmakologią,, ☀️Mój roczny syn miał półroczną chemioterapię ,wcześniej przy urodzeniu dostał w pierwszej minucie życie 1pktApgar ...Miałam 25lat i patrzyłam na moje maleństwo gdy pare antybiotyków na raz wkłuciem centralnym spływało jednocześnie....ejjjjjj może dlatego trawa ma dziś bardziej zielony soczysty kolor ☺️Dobrego Dnia 🍀

  • zardak 2 mies. temu

    szczęście! i ściskam mocno za otwarcie tamtej krytycznej nocy
    w podobnych okolicznościach mój przyjaciel nie przeżył, że za trumną szedłem
    nie wiem, co tam może medycyna, ale bez wsparcia (swojego? ojca?) byś się pewnie nie wydostał
    mówią teraz magistry o czym dawno wiedzieliśmy implicite, o pamięci genetycznej (wreszcie jest na to nazwa, co nasza racjonalna umysłowość łyka!) - nie to żebym, bo rzecz którą przeżyłeś krytyczną, jest piękna. dzięki że podzieliłeś się! co, oczywiście! rodzi imperatyw podjęcia, i mam rzecz dla ciebie, co pamiętam napisałem z podobnej do twojej zapaści, tyle że bez tam happy endu, ale ni chuja nie pamiętam, gdzie to może być - tak mi się złożyło z twoim przeżyciem, że poszukam, co możże potrwa, bo pisałem może jeszcze w drodze, na papierze
    trzymaj się marabucie! już lepiej rozumiem twoje słowa.
    masz prezent, jeszcze te kilka lat, co bezcenne
    suerte!

  • Marabut 2 mies. temu

    Dzięki, Przyjacielu. Chyba właśnie dlatego o tym napisałem — nie po to, żeby kogokolwiek przekonywać, tylko żeby podzielić się czymś, co zostało we mnie na zawsze.
    Tamtej nocy dostałem coś, czego nie da się kupić ani zaplanować — dalszy ciąg. I masz rację, te „kilka lat” to prezent, choć mam nadzieję, że los będzie w tej kwestii trochę bardziej hojny. :)
    A tego, co napisałeś wtedy, poszukaj koniecznie. Nie spiesz się. Jeśli odnajdziesz choćby tę kartkę zapisaną gdzieś w drodze, bardzo chętnie przeczytam.
    I przykro mi z powodu Twojego przyjaciela. Czasem dwóch ludzi dochodzi do tej samej granicy, a tylko jeden wraca. Dlaczego — tego chyba żadna medycyna do końca nie wyjaśni.
    Dzięki za te słowa i za to, że teraz trochę lepiej rozumiesz moje.
    Suerte! Ściskam.

  • Marabut 2 mies. temu

    Lumi Może właśnie dlatego. Kiedy człowiek choć raz naprawdę poczuje, jak kruche jest życie, później inaczej patrzy na rzeczy, obok których wcześniej przechodził obojętnie. Trawa jest bardziej zielona, słońce cieplejsze, a zwyczajny dzień przestaje być zwyczajny.

    Medycyny też nie neguję — zawdzięczam jej bardzo wiele. Ale podobnie jak Ty czuję, że nie wszystko da się zamknąć w tabletce, strzykawce i laboratoryjnym wyniku.

    A Tobie, jako 25-letniej mamie patrzącej na walczące maleństwo, musiało być wtedy niewyobrażalnie trudno.

    Dobrego dnia i dużo tej soczystej zieleni. ☀️🌿

  • zardak 2 mies. temu

    marabucie, dość prędko znalazłem, ale bardziej komentarz, jak w tytule (słowem, nieźle dało mi w kość, że wracałem...), rzecz istotna jest jednak na papierze, gdzieś tam, trochę potrwa, ale znajdę,
    póki co;

    sala nr 7. wspomnienie

    w pokoju numer siedem może
    nie pamiętam numeru
    pamiętam zdarzenie
    wędrówkę przez pustynię
    ze spotkanym tobą
    przypadkiem który mogliśmy przewidzieć
    płytkie oddechy
    w rytmie zbliżających się śmierci
    środowisko umierania
    okoliczności końca
    w ruchu wokół i donikąd
    usilne patrzenie przed siebie
    pod dominantą fatum
    obraz kobiety w oddali
    miraż w przestrzeni
    uginającej się od żaru
    postać z maligny rzeczywistości
    pochylająca się nad tobą
    zasłaniająca litą sylwetką
    gwiazdy i niebo
    wycinek najczarniejszej czerni
    rozpaczy oddania poddania
    dalej od siebie
    oddalałeś się szedłeś
    w jej stronę
    dalszy bardziej samotny
    pogrążałeś się w miraż
    odrywany po trochu
    przez fale szklistego powietrza
    cichy mniej widoczny
    by całkiem zniknąć
    patrzyłem potem
    unosząc się nad pustynią numer osiem
    jak we śnie
    ubierają cię w czarną galabiję
    szeleszczącą plastikiem
    odchodzisz z pustyni siedem albo osiem
    zapomniałem numeru
    pamiętam zdarzenie
    wspólną drogę
    w milczeniu z tobą
    konaniu w pragnieniu
    pragnienia jeszcze
    czegoś
    trochę

    przy okazji, co sobie zapamiętałem; on umarł! obudziły mnie hałasy siostrzyczek i piekielny szelest czarnego wora, do którego go pakowały niezdarnie. o matko! w głowie. umarł ten wojownik i z przejęcia srać mi się zachciało a że przypięty do urządzeń, wenflonów i czego tam, proszę je, wypnijcie mnie, te miskę mi pod dupę 'sraj jak leżysz, bo nie mamy czasu'. jak tu srać przy kadawerze, bądź jakkolwiek bądź człowieku jeszcze chwilę temu (nie miałem jak moi wojowniczy dziadkowie przygotowania frontowego). to wypinam te wszystkie złącza żeby gdzie muszę i wypierdalam się jak długi przed łóżkiem, te w śmiech cały czas mocując się z trupem.
    wkurwiłem się się na żarty. wypięty, już z szafki cywilne ubranie, się przebrałem do dyżurki w niebieskim półświetle - proszę mi tu taksówkę na jak najprędzej. jakby ducha zobaczyły, eeee....., poczekaj chwilę i wróciły z doktorem, że co i tak dalej, to wykładam. no dobrze, on na to, ale pan możesz umrzeć, to umrę i chuj, ja na to. spadły mu okulary i urosła broda i do siostrzyczek żebym podpisał papier i umożliwiły mi zniknąć. ot, taka historia

  • Lumi 2 mies. temu

    Marabut nie lubię wracać do przeszłości bo czasu nie cofnę a jestem tu i teraz ☺️....wtedy zauważyłam, że krzesło obok mnie jest puste a obrączka lśni w słońcu....trafiłam na salę z odchodzącym 10letnim chłopcem i może dlatego,, Oscar i Pani Róża,, to domknięcie etapu opisanego życia z innej perspektywy..Wiesz 14miesieczne dziecko to intuicyjny czas, kiedy lecisz na instynkcie a wytłumacz że do 14.00 jesteśmy na czczo bo badanie wtedy jest ,co powiedzieć??? Dobrego dnia ☀️

  • Marabut 2 mies. temu

    Mocne. I chyba teraz jeszcze lepiej rozumiem, dlaczego wracałeś do tego wspomnienia. Najpierw przeczytałem wiersz, a dopiero potem komentarz — i nagle ta pustynia, czarna galabija i „środowisko umierania” przestały być tylko poetyckimi obrazami.

    Najbardziej uderza mnie jednak to, jak różnie człowiek może znaleźć się tak blisko śmierci i jak różnie ją zapamiętać. Ty patrzyłeś, jak odchodzi człowiek obok Ciebie, ja sam byłem tym, którego — przynajmniej według medycznego scenariusza — mogło już rano nie być.

    I może dlatego obaj do tego wracamy. Nie po to, żeby komukolwiek cokolwiek udowodnić, tylko dlatego, że pewnych zdarzeń człowiek już z siebie nie wypisze.

    Szukaj tego, co masz na papierze. Chętnie przeczytam.

  • zardak 2 mies. temu

    marabucie, ja tam sąsiadowałem z nim przez braterstwo, też mnie skazali z podręcznika i swoją expertise, ale się wywinąłem, on nie, ale jak pisałem obydwaj wylecieliśmy z pokoju numer osiem/ czy siedem, każdy w swoją stronę, ja jak ty, jak ty

  • Mira Sol 2 mies. temu

    Czuję te emocje. Podoba mi się

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania