Ona

Choćby chciała, to nic nie odczuwała.

Poznawała nowych chłopków, w których na chwilę się zakochiwała.

Nigdy nie trwało to długo, bo czegoś jej brakowało, było mało lub po prostu nie czuła tego samego, co myślała, że czuje na początku.

Raz było u niej dobrze, przynajmniej tak wyglądać mogło.

Jednak tak naprawdę było tak samo:

pusto,

cicho,

płaczliwe.

Chociaż rozpaczliwie szukała najmniejszej radości w tym, co ją otaczało,

znaleźć się jej tego nie udawało.

Nadzieja jedynie na lepsze jutro ją trzymała

i starać się jej nie opuścić trzymała.

Wylewała swoje przemyślenia na papier,

pisząc z duszy, pozbywając się katuszy,

które przeżywała na okrągło, nie odczuwając nic.

Bo kto powiedział, że nieodczuwanie niczego jest proste?

Nikt nie mówi, jak męczące jest to dla duszy,

dla umysłu,

dla spokoju,

gdy wciąż się czeka na małą iskierkę, która coś wzbudzi, rozjaśni, zostanie.

A ta mała iskierka się nie pojawia, nawet gdy bardzo chce, żeby się pojawiła.

To męczy, niszczy, zabija,

aż kończy się to tym, że nadzieja zanika.