Ona

Miłość- dama w kwiecistej sukience-

łaskawie rozdziela złudzenia.

To ona w złotym powozie obietnic

uwodzi nieśmiałych kochanków

i balsamem pocałunków wygładza

chropowatości ich wstydu.

Posiadła dar uwalniania słów

od grzechu lepkiej niepewności,

a oczy łowców unieśmiertelniła

iskrami rozpłomienionej nocy.

Mówią, że na wzgórzu jesiennych smutków

odnajdzie ją siostra- Zazdrość.

To ona z księgi uczonych pergaminów

odczyta magiczne zaklęcie zdrady.

Średnia ocena: 4.8  Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (3)

  • Łowczyni 29.04.2016
    Tworzysz intrygującą historię, aczkolwiek ja bym jeszcze uzupełniła wiersz o dodatkowe kilka wersów, które będą związane z tą Zazdrością. :) Tak czy inaczej, zostawiam 5-. :)
  • Morittel 29.04.2016
    Podoba mi się :) Naprawdę dobrze przedstawiona miłość. Zostawiam 5 :)
  • Rasia 29.04.2016
    Pamiętaj, że po myślnikach dajemy spację
    Też mi troszkę brakowało czegoś więcej na temat tej zazdrości albo po prostu mocniejszego zakończenia, może nieco inaczej zaakcentowanego. Zostawiam tym razem 4, bo jednak inne Twoje wiersze podobały mi się bardziej - mimo że nie masz konta, wciąż je pamiętam ;)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania