Once upon a time on Opowi....

Na Opowi była od tak dawna, że nie pamiętała już pierwszego opublikowanego tekstu. Pamiętała za to ludzi, którzy pod nim napisali. Niektórych od lat nie było. Po innych zostały nieczynne profile i komentarze, na które wciąż można było odpowiedzieć, choć nie miało to większego sensu.

Wieczorami otwierała portal, zanim zdążyła zdjąć zegarek.

Najpierw nowe teksty. Potem odpowiedzi. Czasem prywatna wiadomość. Herbata stygła po prawej stronie klawiatury, a za oknem sąsiedzi wracali do domów, trzaskali bagażnikami, wołali dzieci. Kiedy podnosiła głowę, w ich kuchniach było już ciemno.

O swoim życiu pisała niewiele. Jeżeli cokolwiek z niego trafiało do wierszy, zmieniało imiona, pogodę i porę dnia. Nawet ona sama mogła wtedy udawać, że chodzi o kogoś innego.

Tutaj była Atramentką.

Nick wybrała z przekory. Z czasem nabrał ciężaru nazwiska.

Potrafiła wyłowić jeden dobry wers z całej strony nieporadnego tekstu. Umiała pokazać, gdzie rytm utyka, gdzie metafora tylko stroi miny, a gdzie autor, zajęty rymowaniem, przestaje mówić własnym głosem. Nie zawsze miała cierpliwość, żeby powiedzieć to łagodnie.

— Skoro publikujesz, licz się z oceną — pisała.

Potem przez dwie godziny tłumaczyła komuś różnicę między oceną tekstu a oceną człowieka, coraz mniej zadowolona i z rozmówcy, i ze sposobu, w jaki sama to tłumaczy.

Obiecywała sobie, że następnym razem nie odpowie.

Następnym razem odpowiadała.

Albatrosa początkowo nie zauważyła.

Przybył jak wielu innych: kilka wierszy, sporo komentarzy, wyraźna ochota na rozmowę. Rymował chętnie. Niekiedy z takim rozmachem, że sens musiał biec za rymem i łapać go za połę.

Przeczytała jeden tekst. Potem drugi.

Pod trzecim napisała:

„W tej zwrotce masz właściwie dwa zakończenia. Wybierz jedno. I nie dopowiadaj po puencie, co czytelnik ma poczuć”.

Spodziewała się wyjaśnienia, że poezja jest wolnością.

Dostała odpowiedź:

„Dziękuję. Wyciąłem. Teraz nawet mnie mniej przeszkadza”.

Zajrzała ponownie.

Rzeczywiście wyciął.

Pod kolejnym wierszem zwróciła uwagę na zbędny przymiotnik. Zniknął przymiotnik. Potem rozmawiali o rytmie. Tym razem nie zgodził się od razu, przeczytał wers na kilka sposobów, dopytał. Wieczorem zamieścił poprawioną wersję.

Zaczęła sprawdzać, co publikuje.

Nie wszystko jej się podobało. Drażniła ją jego łatwość zaprzyjaźniania się z ludźmi. Wchodził pod cudzy wiersz, zostawiał kilka zdań i po chwili rozmawiano tam jak przy stole, do którego ktoś właśnie doniósł krzesło.

Bywał też nieznośnie zadowolony ze swoich żartów.

Ale pewnego dnia trafił metaforą tak celnie, że przeczytała ją drugi raz.

— No proszę — powiedziała do monitora.

Nie napisała tego w komentarzu. Zostawiła uwagę o ostatniej zwrotce.

Kilka dni później zobaczyła jego odpowiedź pod wierszem kogoś, kto wspominał zmarłą matkę. Inni oceniali tekst albo składali kondolencje. Albatros napisał:

„Najdłużej chyba zostają te zwykłe rzeczy. Że człowiek chce zadzwonić i dopiero z telefonem w ręce sobie przypomina”.

Przestała przewijać.

Położyła dłoń na myszce, ale jej nie poruszyła.

Potem zamknęła kartę. Otworzyła ją znowu po kilku minutach.

Od tego czasu czytała jego komentarze uważniej niż wcześniej.

Cykada pojawiła się w samym środku rozmów o warsztacie.

A może była już wcześniej, tylko nikt nie zwracał na nią uwagi. Na portalu takie rzeczy trudno ustalić. Jeden pamiętał datę, drugi przecinek, trzeci był pewien, że od początku coś podejrzewał.

Ktoś zestawił dwa teksty. Ktoś inny dwa żarty.

Wkrótce dyskusja o wierszu tonicznym miała więcej komentarzy niż kilka ostatnich utworów razem.

Atramentka czytała wszystko.

Albatros odpowiadał, wyjaśniał, czasem obracał zarzut w żart. To właśnie żarty zaczęły ją najbardziej drażnić. Ona próbowała ustalić, z kim rozmawia, a on znów rozkładał skrzydła nad całym towarzystwem.

„A te poprawki też twoje? Czy już programu?”

Odpisał, do czego używa AI: do korekty, porządkowania wypowiedzi, czasem tłumaczenia. Wiersze, zapewniał, były jego.

Nie przekonało jej to.

Wracała do wcześniejszych tekstów. Porównywała wersje. Wyrażenie, które jeszcze tydzień wcześniej uznałaby za udane, teraz budziło podejrzenie.

On cierpliwie tłumaczył. Później już mniej cierpliwie, choć nadal uprzejmie.

Pod jednym z komentarzy nazwał ją swoją surową nauczycielką.

Poczuła się tak, jakby przy wszystkich odsunął jej krzesło.

„Nie jestem twoją nauczycielką”.

„Dobrze. Ale kilka rzeczy dzięki Tobie poprawiłem. Tego mi chyba nie zabronisz”.

Mogła nie odpowiedzieć.

Odpowiedziała.

Do rozmowy dołączyli inni. Ci, z którymi zgadzała się od lat, nagle prosili ją o spokój. Ludzie, którym pomagała przy pierwszych tekstach, teraz tłumaczyli jej intencje człowieka obecnego od kilku tygodni.

Nie potrzebowała, żeby wybierali stronę.

Mimo to bolało ją, kiedy jej nie wybierali.

Tamtej nocy napisała pożegnanie.

Poprawiała je dłużej niż niejeden wiersz. Usunęła zdanie, w którym było za dużo żalu, po czym dopisała inne, jeszcze bardziej gorzkie. W końcu opublikowała i wyłączyła komputer.

Przez pierwsze dni odruchowo sięgała po telefon.

Potem nauczyła się go odkładać.

Czytała książkę, którą od dawna chciała skończyć. Poszła na dłuższy spacer. Wieczorem zrobiła herbatę i nie miała gdzie jej postawić, bo miejsce obok komputera było zajęte stosem papierów.

Przesunęła papiery.

Portal otworzyła tylko po to, żeby sprawdzić jedną wiadomość.

Później jeszcze jeden wiersz.

Po tygodniu zostawiła krótki komentarz. Po następnych kilku dniach opublikowała własny tekst.

Nikt nie zapytał, czy wróciła.

Była im za to wdzięczna.

Albatrosa zablokowała.

Przez pewien czas przynosiło jej to ulgę. Pod jej wierszami nie pojawiały się już jego powitania, ptasie żarty ani te irytujące uwagi, które potrafiły nagle trafić w samo sedno.

Czytała jednak jego nowe teksty.

Czasem z przyzwyczajenia. Czasem po to, żeby upewnić się w swoim zdaniu. Zdarzało się, że znajdowała wers, przy którym zapominała, po co właściwie przyszła.

On nie zakładał nowych kont, żeby do niej pisać. Spotykali się pod utworami innych ludzi. Wymieniali dwa zdania albo mijali się bez słowa.

Raz napisał coś o zimie w Polsce.

Odpowiedziała, że skoro mieszka na Alasce, powinien wiedzieć, czym jest zima.

„Mróz znam. Mówię o tych wieczorach, kiedy już o czwartej robi się ciemno i nie ma komu powiedzieć, żeby nastawił wodę”.

Przeczytała. Nie odpisała.

Nie lubiła, kiedy zbliżał się do spraw, o których niczego mu nie mówiła. Jeszcze mniej lubiła myśl, że może wcale się nie zbliżał. Może pisał po prostu o sobie.

Tamten wiersz opublikowała późnym wieczorem.

Przeczytała tekst przed wysłaniem, potem raz jeszcze, już na stronie. Zawahała się przy ostatniej zwrotce. Zostawiła ją.

Albatros odpowiedział wierszem.

Rozpoznała własne światło, oczy, odejście. Po drugiej stronie ktoś zostawał przy kuchennym stole.

Pierwszym odruchem było sprawdzić rytm.

Drugim — przeczytać jeszcze raz.

Później pojawił się jego komentarz.

„Atramentko, o pani moja!”

Pokręciła głową.

— Oczywiście.

Dalej pisał, że jej wiersz go oczarował. Że warto było znaleźć portal choćby dla tego jednego tekstu. I że musiał trochę poalbatrosić.

Przy tym słowie mimowolnie drgnęły jej usta.

Potem znów coś między nimi zgrzytnęło. Czyjeś dopowiedzenie, jej odpowiedź, cudzy śmiech. Rozmowa zaczęła skręcać w dobrze znaną stronę.

Napisała:

„Ty zawsze musisz mieć ostatnie słowo?”

Tym razem czekała długo.

Wstała nawet, żeby zabrać kubek. W kuchni wylała zimną herbatę i przez chwilę stała przy zlewie.

Gdy wróciła, odpowiedź już była.

„Nie. Tobie zostawię ostatnie. Chciałem tylko, żebyś wiedziała, że przeczytałem ten wiersz i przez chwilę zabrakło mi moich żartów”.

Usiadła.

Pod komentarzem mrugał kursor w pustym polu odpowiedzi.

Mogła napisać o AI. O tym, że łatwo dobrać słowa, kiedy zna się czyjś tekst. Mogła zapytać, skąd ta pewność, że w ogóle zrozumiał.

Zaczęła od: „Nie chodziło mi…”

Skasowała.

Na parapecie odbijał się ekran. Za szybą śnieg osiadał na samochodach i na ławce, na której latem przesiadywała starsza para z sąsiedniej klatki. Przypomniała sobie, jak któregoś dnia mężczyzna przyniósł żonie sweter. Nic nie powiedział. Podał jej go, a ona zrobiła mu miejsce.

Znów spojrzała na komentarz.

Nie było w nim rady. Nawet żartu, za którym mogłaby się schować razem z nim.

Pierwsza łza spłynęła, zanim zdążyła po chusteczkę.

— Widzisz, Albatros — powiedziała cicho — znowu przez ciebie rozpadały mi się oczy.

Kiedyś użył tego sformułowania i zapamiętała je wbrew sobie.

Wyciągnęła chusteczkę z pudełka. Wytarła dwie mokre smugi na policzkach, potem ostrożnie dotknęła kącików oczu.

Jeszcze raz przeczytała jego słowa.

Uśmiechnęła się do siebie.

Obok klawiatury leżał telefon. Wzięła go do ręki i przez chwilę patrzyła na listę kontaktów.

— Albatros, masz rację. Zimy w Polsce są nie do zniesienia przez swoją samotność.

Interpunkcja, ortografia oraz składnia zweryfikowane przez AI.