onomatope

skuliłam się w szafie

z lękiem zacisnęłam oczy

dłonie zasłoniły uszy

a nadzieja usta, by nie zdradziły

położenia

docierało

szuranie butów, stukot

dziwny szum w uszach od trzasków i zgrzytów klamek

szemranie jak skrzypienie w stawach

zbliżało się nieuchronnie

krople żalu bębniły o parapet świadomości

szelest płaszcza jęknął do ucha

syknął

że to już

ale zaufanie wyryte na skale

piotr-owe

ono ma to P

i ja

trzymam się go

bez szemrania